sesi dinleyib qovluğu eline aldı.
Nicat Fexriyyenin fikirli olduğunu görüb qelemini stola döyecledi.
-Fexriyye...
Qız sese diksinib ayıldı.Nicata baxıb gülümsemeye çalışdı.
-Anarın anlıq sehrine qapılan tekce sen deyilden.Bankın olan-qalan qızları da senin düşdüyün veziyyetdedirler...Bir şey etiraf edim de-Fidan da onların sırasına qatılıb artıq!...
Son cümleni xüsusi tonla deyib Fexriyyeye baxdı.Fidanın bomboş masasına quru baxıış atb ayağa qalxdı.Qapıya teref addımlayıb elini desteye atdı
-Bilmirem niye, amma mene ele gelir ki, o sirli adamdır,-deyib çıxdı.
Fexriyye tek qalıb düşüncelere qerq oldu,her ne qeder etiraf etmek istemese de bu meqamda Nicatla razı idi...
Noyabr, 1982-ci il.Azerbaycan SSRİ-si.”N” rayonu...
Men atamın sesine öz otağımdan çıxıb qonaq otağına doğru getmeye başladım.Ele tezece gelib çatmışdım ki, anamın yalvarışlarını eşidib yerimdece quruyub qaldım.
-Qurbanım olum, Rasim, vurma qızımı...
Çox mühafizekar ailede böyümüşem.Atam ailevi meselelerde çox sert idi.Bilmirem ailede 2 qız olduğu üçün bele edirdi, yoxsa anamın ona oğlan doğa bilmediyi üçün.Doğrudur, bizi vurub döymürdü, amma bir ata kimi öz sevgisini göstermirdi.Hele mekteb illerinden eyin-başımıza qarışırdı, toyda, hansısa xoş günde çox oynamağımıza irad tuturdu.Onun "qanun”una göre biz küçe-bayırda heç kimle danışıb-gülmemeliydik...
Tekce atamın yox, ümumiyyetle bizim qohum kişilerin "kitab”ında bir qanun da vardı-biz dünyaya qız-qadın kimi geldiyimiz üçün böyük bir günah işletmişik.Ona göre de zehmet çekib günahımızın bedelini ödemeli idik.Kişiler eve istediklei vaxt gelirse, biz gün batmamış evde olmalıydıq.Kişiler üreyi isteyen söhbeti üreyi isteyen yerde edirlerse, biz öz abır-heyamızı gözlemeliyik.Kişilerin böyümesi ailede bayrama çevrilirdise,biz tumurcuqlayan memelerimizden, keçirdiyimiz menstruasiyadan utanmalıyıq...
Bacım Solmaz menden 2 yaş böyük idi.Onu isteyen, qapımızı döyen çox idi.Amma atam "Men qızımı her yoldan keçen küçüye vermerem” deyib onların

<< 1 [2] 3 4 ... 6 >>