oxumaq hara?” Bir hefte boyunca ağlayıb-sıtqasam da faydasız qalmışdı.Hetta mektebe bele hevessiz gelib gedirdim.Müellimlerin mene teessüf dolu baxışları ile sinif yoldaşlarımın kederli tonları meni daha da üzürdü...
Atam Nuh deyib, peyğember demirdi.Qerarını vermişdi.Anam müticesine ona boyun eyirdi. Bir gün anam gelib meni "muştuqladı”
-Seni isteyen var eee, bextever başına, atan da razılaşıb...
O anda yer ayaqlarımın aıtndan qaçdı.Men oxumaq isteyirdim, icaze vermediler. Hekim olmaq isteyirdim, arzularımın üstünden böyük xett çekdiler.İndi de aile qurmaq meselesini qoyublar qarşılarına.
Bu insanlar aile qurmaq kimi mmühüm meselede menim reyimi soryşmadan-öyrenmeden öz imzalarını atıblar.Heç tanımadığım, üzünü bele görmediyim bir adamla yastığa baş qoymaq...İlahi! Bu ki, dehçetdir sözün esl menasında!...
1-2 gün anama yalvardım, "heç tanımıram, bilmirem nece adamdır” desem de anamın menim beynime yeridirdi: "Nolsun ki, tanımırsan?! Tanıyacaqsan da, seveseceksen de.Men atana gelende onu heç tanımırdım da, amma...”Anam hemişe bu meqamda susurdu, men de axçmaq kimi heç ne soruşmurdum...
Menim etirazlarım onların heç veclerine de olmadı.Meni heç sevmediyim, tanımadığım biri ile evlendirdiler...”

<< 1 ... 4 5 [6]