Mart, 2007-ci il.Bakı...
Artıq səhər açılmışdı...
Anar aynalı şkafın önündə dayanıb köynəyini düymələyirdi.Nədənsə yaman fikirli görünürdü.Birdən ala gözlər gəlib durdu gözünün önündə.Tez başını bulayıb güzgüdə özünə baxdı.
-Özünə gəl, Anar, əgər sən Anarsansa!...
Gözlərini hiyləgərcəsinə qıyıb gülümsədi.
-Amma gözəl gözlərə sahibsəb, Fəzriyyə xanım...
Çarpayıya yaxınlaşıb qarnı üstə yatan Ləmanın lüt kürəyini sığallayıb mələfə ilə üstünü örtdü.Qulağına doğru əyilib asta, amma ehtiraslı səslə pıçıldadı.
-Çox sağ ol...
Pencəyini götürüb evdən çıxdı...
Fəxriyyə qapını açıb bacısını görəndə pıqqıldadı.Aysu çarpayıda baş-ayaq yatıb qalmışdı.
-Aysu, dur görüm, dərsə gecikirsən...
-Eee, qoy yatım da, nolar,-yuxulu səslə etirazını bildirib nazik yorğanı başına çəkdi.
-Hmm, demək belə?!-deyib onu qıdıqlamağa başladı...
Aysunun otağından çıxıb Muradın otağına gəlirdi ki, Murad gözlərini ovxalaya-ovxalaya çıxdı.
-Can qardaşım,-deyib onu qucağına alıb yanaqlarından öpdü.
...Fəxriyyə mətbəxə keçdikdə atasını gördü.Malik əlindəki su dolu stəkanı stolun üstünə qoyub qızına kədərli təbəssümlə gülümsədi.Fəxriyyə onu başa düşürdü-Yenə anası yadına düşmüşdü.Atasının anasını necə sevdiyini bilirdi.Atasını qucaqladı.Ata ilə qızın gözləri doldu.
-Ata, özünü üzmə...Anam səni belə görmək istəməzdi...
Malik qızının yanaqlarına süzülən yaş gilələrini barmaqları ilə silib alnından öpdü.
-Bilirəm, qızım,bilirəm...
Anar banka təzəcə daxil olmuşdu birdən kimsə ildırım sürətilə onun yanından ötüb keçdi.
-Lənət şeytana!-pıçıldadı.
Nəsə anlamağa çalışırdı ki,qızlardan biri yaxınlaşıb təbəssümlə ona dedi:
-Sənəm xanım sizi öz kabinetində gözləyir.
Anar qızın ona yeyəcəkmiş kimi baxmasından xoşhallanıb gülümsünüb göz vurdu...
...Dəstəyi burub içəri girdi.Sənəm masa arxasında əyləşərək başını sənədlərdən ayırmırdı.
-Əyləş!
Anar əyləşən kimi ona uzadılan qovluğa təəccüblənsə də biruzə vermədi.
-2gündən sonra işin tamamını səndən təhvil istəyirəm!...
Anar buz kimi soyuq