İmran müellim oxuyacaq bize indi...
-Demek bele,-İmran cod sesini yükseltdi.-Aramızda musiqiden başı çıxan varmı?!...
-Men-skripka!
Hamı ses gelen terefe başını çevirende teeccüblerini gizlede bilmedi.Anar eminlikle gülümseyib ireli geldi.
-Yene bu özünübeyenmiş!-Orxan yavaşca narazı sesle dillendi.
-Sakitleş, Orxan,-Nicat gözlerini Anardan ayırmayıb dedi.
-Bu özünü ne hesab edir axı?!..
Anar her kese baxıb öz işini görürdü(yeni gülümsürdü).Baxışları Fexriyye ile toqquşanda ise azacıq duruxub qaldı.Lakin tez de özüne geldi.
Fexriyyenin narahat halını izleyen Elxan başını mezemmetle buladı...
...Fexriyye elini qapının desteyine açıb içeri girmişdi ki, kiminse addım seslerini eşidib arxaya çevrildi.Anar qarşısında dayanmışdı.
-Ne isteyirsen?!...
-Heç ne..Esil sen mende ne isteyirsen, Fexriyye?!...
-Senin ağlın başındadır ümumiyyetle?! Bu ne sualdır?!...
Anarın ona doğru geldiyini gördükce arxa-arxaya getmeye başladı.
-Bilmirem...
-Neyi bilmirsen?!...
-Seni tanımaq isteyirem, amma alınmır nedense..
Fexriyye küreyini divara dayayıb nefesini içeri çekdi.Anar daha yaxınlaşıb gözlerine baxdı.
"Ne var axıı sende, Fexriyye?!...Niye seni çöze bilmire?!...”
Ele bu zaman qapının döyülmeden açılması ile bu "möcüzeli ana” a son qoyuldu.
-Fexriyye...
Elxanın sözü ağzında qaldı.Menzereni izleyib nese anlamağa çalışırdı ki, Anarın sürele çıxdığını gördü...
...Anar liftden çıxanda qarşısında ona qezebli baxan Orxanı gördü.
-Eşidirem...
-Mene maraqlıdır, sen özünü ne hesab edirsen?!...Bura senin dedenin malı deyil, aydındır?!...
Uzaqdan gelen Nicat onların qarşı-qarşıya dayandığını, üstelik Orxanın esebden tir-tir esdiyini, Anarın ise bundan hezz almasını izleyib celd özünü onlara çatdırdı.
-Orxan, gel görüm, -deyib onun qolundan darta-darta apardı.
Anar onları izleyib çevrildi.Bu defe qarşısında Elxan dayanmışdı.Elxan Anarı sinesinden iteleyib divara dayadı.
-Bura bax, Anar, özünü haranın padşah balası hesab edirsen, bilmirem, bilmek de istemirem, amma

<< 1 2 [3] 4 >>