m qondu.
-Bax belə, Sənəm xanım!...
Sənəm içəri girdiyində kimsə ayağa qalxıb ona əsəblə baxdı.
-Danışa bilərik?!...
Sənəm əyləşərək ona baxdı.
-Buyur, Arslan!...
-Lənət şeytana!-astaca pıçıldayıb əllərini masaya qoydu.-Səninlə bircə dəfə də olsa, ana-oğul dili ilə danışa bilərik, ya yox?!...
Sənəm oğluna hissiyatsız baxışlarla seyr edib cavab vermədi.Arslan hirslə qapını çırpıb kabinetdən çıxdı.Kiminləsə çiyin-çiyinə toqquşdu.
-Yenə sən?!
Anarın ağzının açmasına imkan vermədən toz olub getdi...
Anar onunla 2-ci dəfə çiyin-çiyinə toqquşan adamı yadına salıb başını buladı.Əlində tutduğu sənədləri masaya çırpıb əllərini belinə qoydu.Təkrar "arxiv”ə təşrif buyurmuşdu...
10-15 dəqiqə idi ki, burda "eşələnirdi”.O sənəddən bu sənədə qanad açıb uçurdu rəsmən.Arabir məşhuri-cahan təbəssümünü işə salırdı...
"İndi də gəl gözlə şifrələrin sənin əlinə keçməsini, Anar bəy!...Off, off, yenə də off!...Amma əyləncəli işdir ha, etiraf edim də heç olmazsa!...”
Arxadan asta addım səslərini eşidib arxaya çevrildi.Fəxriyyənnin ondan çəkinərək baxması lap xoşuna gəlirdi. Qız əlindəki qovluqları yerləşdirib çıxmaq istəyirdi ki, Anar cəld onun biləyindən tutub özünə tərəf çəkdi.Üz-üzə, göz-gözə, nəfəs-nəfəsə dayandılar.
-Burax məni, -səsi titrəyirdi.
-Etiraf et, sonra..
-Nəyi?!...Nə istəyirsən məndən?!...
-Məsələn, məndən xoşun gəldiyini...
Fəxriyyə onun gözlərinə baxmaqdan imtina edərək geriyə doğru addımını atmağa çalışırdı ki, Anar cəld qızın belindən tutub özünə daha da yaxınlaşdırdı.
-Etiraf et, gözəl qız...
-Əl çək məndən,-edərək Anarın çiyninə zəif yumruqlarını endirməyə başladı.
Anar həzz alırmış kimi onu özünə daha da bərk sıxdı.Fəxriyyə onun gözlərinə baxanda özünü itirirdisə, Anar ala gözlərdən getdikc təsirlənirdi.
-Kimsən sən?!...
Anarın asta, yumşaq, amma ehtiraslı səslə soruşub onun belini buraxdı.Fəxriyyə özünə gəlməyə başlayırdı ki, Anar işıq sürətilə oranı tərk etdi.Fəxriyyə əlini ürəyinin üstünə qoyanda onun tez-tez vuran səsini eşitdi.Gözlərini