ı idi.Tez-tez əli ilə açıq qalan ağzını qapadıb bərəlmiş gözlərlə mənə baxırdı.Bitirdiyimdə gözlərimi bir nöqtəyə zilləyi "illərin susqunu” görkəmini aldım.
Solmaz hamilə halı ilə ayağa qalxıb o baş-bu baş gəzirdi.Dodaqlarını gəmirməyindən əsəbi olduğu sezilirdi.
-Sənəm, bəs...nə edəcəksəm indi?!...
-Bil...mi...rəm...
-Necə yəni "bilmirəm”?!...Atamızı heç tanımırsan?!...
-Məni bədbəxt edən elə atam oldu...Elə səni də...
Solmaz özünü yığışdırıb səsinə "düzəliş” verdi.
-Mənim problemin yoxdur...
-Doğrudan?!-səsimi yüksəldərək özüm də ayağa qalxdım.-Onda kədərli baxışlarınin sirri nədədir?!...
Solmaz mənə elə baxırdı ki, sanki bacısı yox, düşməni dayanmışdı qarşısında.Birdən üzümə dəyən şillə o qədər güclü oldu ki, müvazinətimi itirib üzü üstə yerə düşdüm.Özümə gəlməyim çox uzun çəkdi.Qalxaraq üzümü əlimlə tutub bacıma baxdım. Gözlərim dolub daşmağa başladı.
-Sən...məni...
-Sus!...
Bacımın qorxunc səsindən içimə elə bir qorxu düşdü.Titrəməyə başladım.
-Bir də bu barədə ağzına bircə kəlmə də alma!...BİLDİN?!...
-Axı...Solmaz...
-Sənəm, dediyimi eşitdin, ya yox?!...
Mənim dilimi udaraq qorxu ilə bacıma baxırdım.Bu vaxt qapının zərblə çırpılması ilə onun "atamız yaşındakı” əri içəri girdi.İlk bacıma, sonra mənə hirsli-hirsli baxıb sözünə başladı.
-Ər evinə qayıdırsan!...
Mən şokdan da betər vəziyyətə düşüb qaldım.Bacıma baxdım, o deyəsən məndən fərqlənmirdi.Ağzımı açmağa imkan tapmamış Solmaz güclə göz-qaş edib məni susdurdu.
-Mən artıq söz eşitmək istəmirəm!...BU QƏDƏR!!!...
-Teymur, bəlkə...
-Sən sus..!
Teymur-yəni bacımın əri bizi tək buraxıb çıxdı.Mən dizlərim üstə çöküb əllərimlə ağzımı başladım ki, hönkürtüm eşidilməsin.Solmaz güclə diz üstə çöküb məni qucaqladı.
-Mən onunla danışaram...1-2 günlüyə görə...Amma sonrasını bilmirəm, Sənəm...
Solmazın göz yaşları saçlarıma damcılanmağa başladı.Mən gücdən düşmüş qollarımı qaldırıb onu qucaqladım...
MART,2007-Cİ İL...BAKI...
Bakı gecələri...
Anar pencəyini divana atıb köynəyinin qol