MART, 2007-Cİ İL...BAKI...
Anar yaranmış gerginliyi aradan qaldırmaq üçün 1-2 kelme "şirin” sözle ağzını açmaq isteyirdi ki, İlqarın keskin baxışlarını görüb fikrinden daşındı.
-İlqar, bura bax, sene hörmetim Anardan da artıqdır, amma...
-Amması yoxdur bu meselenin!...O-xu-ya-caq-san, vesselam!!!...Anarı da mene qarşı qaldırmağa çalışma, men onu yaxşı tanıyıram!...
İlqarın son nitqinden sonra ortalığa sanki "ölüm sükutu” çökdü.Samir qapını çırparaq çıxıb getdikden sonra Anar üzünü İlqara tutdu.
-İlqar...
-Mene ders keçme , Anar!...Men ne edeceyimi çox gözel bilirem!...
-İlqar, men demirem ki, sehv addım atırsan, amma...
-Ne amması?! Bu meselede "amma”dan söhbet gede bilmez!...
İlqar divanda eyleşib dirseklerini dizlerinin üstüne qoydu.
-Anar, anlamırsan, anlamaq da istemirsen!...Men etrafımda savadsız adam görmek istemirem!...Nolsun ki, biz "vor” alemiyik, he, nolsun?!...
Anar İlqarın son sözlerin tesirlenerek ellerini beline qoyub gezmeye başladı.
-İlqar, seni başa düşürem, amma Samir...
-Men sözümü bir defe dedimse, qerar verirem..!
Fexriyye adetine xilaf çıxmayıb otağına çekilmişdi.Bir yerde oturub qerar tuta bilmirdi.O baş-bu baş otağı dövre vurub otururdu.
"Axı niye?!...Niye men?!...Belke bu, bir oyundur, ola bilmezmi, ay Fexriş?!...Yox, yox, yox...Onun baxışları...Off!...”
Qapının döyülmesi ile qapıldığı fikirlerden ayrıldı.İçeri giren qardaşını görüb ayağa qalxdı.Onun kederli simasını görende telaşlandı.
-Murad, canım qardaşım menim, nolub? De bacına, qurban olum...
-Darıxıram...Anam üçün...
Murad tutub saxlamağa çalışdığı göz yaşları süretle axmağa başladı.Fexriyye celd qardaşını bağrına basdı.
-Men darıxmışam...Hamımız darıxmışıq onun üçün...
-Niye bizi qoyub getdi axı?!...Niye?!...Qayıtsın da noolaaarrr...
Qardaşının feryadı Fexriyyenin qelbini bire -beş yandırırdı.Onun göz yaşları sel oldu.Murad balaca elleri ile bacısının gözünden süzülen damlaları silib hıçqırıqla dedi:
-Sen ağlama, bacı...İstemirem ağlamağını...Ağlama...
-Can

[1] 2 3 4 >>