MART, 2007-Cİ İL...BAKI...
Anar yaranmış gərginliyi aradan qaldırmaq üçün 1-2 kəlmə "şirin” sözlə ağzını açmaq istəyirdi ki, İlqarın kəskin baxışlarını görüb fikrindən daşındı.
-İlqar, bura bax, sənə hörmətim Anardan da artıqdır, amma...
-Amması yoxdur bu məsələnin!...O-xu-ya-caq-san, vəssəlam!!!...Anarı da mənə qarşı qaldırmağa çalışma, mən onu yaxşı tanıyıram!...
İlqarın son nitqindən sonra ortalığa sanki "ölüm sükutu” çökdü.Samir qapını çırparaq çıxıb getdikdən sonra Anar üzünü İlqara tutdu.
-İlqar...
-Mənə dərs keçmə , Anar!...Mən nə edəcəyimi çox gözəl bilirəm!...
-İlqar, mən demirəm ki, səhv addım atırsan, amma...
-Nə amması?! Bu məsələdə "amma”dan söhbət gedə bilməz!...
İlqar divanda əyləşib dirsəklərini dizlərinin üstünə qoydu.
-Anar, anlamırsan, anlamaq da istəmirsən!...Mən ətrafımda savadsız adam görmək istəmirəm!...Nolsun ki, biz "vor” aləmiyik, hə, nolsun?!...
Anar İlqarın son sözlərin təsirlənərək əllərini belinə qoyub gəzməyə başladı.
-İlqar, səni başa düşürəm, amma Samir...
-Mən sözümü bir dəfə dedimsə, qərar verirəm..!
Fəxriyyə adətinə xilaf çıxmayıb otağına çəkilmişdi.Bir yerdə oturub qərar tuta bilmirdi.O baş-bu baş otağı dövrə vurub otururdu.
"Axı niyə?!...Niyə mən?!...Bəlkə bu, bir oyundur, ola bilməzmi, ay Fəxriş?!...Yox, yox, yox...Onun baxışları...Off!...”
Qapının döyülməsi ilə qapıldığı fikirlərdən ayrıldı.İçəri girən qardaşını görüb ayağa qalxdı.Onun kədərli simasını görəndə təlaşlandı.
-Murad, canım qardaşım mənim, nolub? De bacına, qurban olum...
-Darıxıram...Anam üçün...
Murad tutub saxlamağa çalışdığı göz yaşları sürətlə axmağa başladı.Fəxriyyə cəld qardaşını bağrına basdı.
-Mən darıxmışam...Hamımız darıxmışıq onun üçün...
-Niyə bizi qoyub getdi axı?!...Niyə?!...Qayıtsın da noolaaarrr...
Qardaşının fəryadı Fəxriyyənin qəlbini birə -beş yandırırdı.Onun göz yaşları sel oldu.Murad balaca əlləri ilə bacısının gözündən süzülən damlaları silib hıçqırıqla dedi:
-Sən ağlama, bacı...İstəmirəm ağlamağını...Ağlama...
-Can