i saldı”.Onun baxışlarından içinə yenə titrəmə düşdü.Liftdən çıxmağa cəhd göstərirdi ki, Anar cəld düyməni basdı.Qapı bağlandı.
-Məndən qaçmaqla nə qazanırsan?!...
Anarın ona tərəf "hücum”unu görüb kürəyini liftin divarlarına söykədi.Anar yaxınlaşıb ala gözlərinə baxdı.Əllərini divara dayayıb qızı "mühasirə”yə aldı.
-Səndə nə var axı?!...Anlamıram səni...
Fəxriyyə tərpənməz halda onun gözlərində itirdi.Özündə güc tapıb qırıq səslə dedi:
-Mə..nə... to...xun...ma...
-Mən heç sənə toxuna bilirəm ki?!-səsində titrəyişin notları sezildi.
Anar bir qolunu divardan aralayıb əlinin tərsi ilə yavaşca qızın yanağını sığallamağa başladı.
"Yox...Toxunma mənə...Yalvarıram...Mən sənin baxışlarına güclə dözürəm...Toxunuşun məni məhv edir..Toxunma...”
Anar onun baxışlarından nə demək istədiklərini oxuyub daha yaxınlaşdı.Fəxriyyənin titrəməsi getdikcə sürətlənirdi.Əlini güclə qaldırıb Anarın sinəsində qoyub onu dayandırmağa çalışdı.
Anar sinəsində istilik hiss edib onun əlinə baxdı.Baxışları toqquşanda liftin qapısı açıldı.Fəxriyyə özündə güc taparaq çıxsa da, olan-qalan fikri "orda” ilişib qalmışdı...
Anar liftin içərisində neçə dəqiqə qaldı, heç özünün də xəbəri olmadı. Fikirlərdən ayılanda özünü kabinetdə tapdı.
"Bu qızda nəsə var...Amma nə?!...”
Onun fikirlərə qərq olması Sevillə Orxanın gözündən yayınmamışdı...
Fəxriyyə başını qaldırmadan işini görürdü.Onun gərginliyini görən Nicatla Fidan bir-birlərinə baxaraq nəsə anlamağa çalışırdılar.
-Fəxriş, nəyin var?!...
-Heç nə, Fidiş,-deyib üzünə zorla təbəssüm yapışdırmağa cəhd göstərdi.
Nicat əlini masaya çırpıb səsini qaldırdı.
-Yenə o?!...
-Nicat, gəlmə qızın üstünə!...
-Sən, Fidan xanım, heç qarışma!...
Fəxriyyə hirslə ayağa qalxıb səsini qaldırdı.
-Qurtarın!!!...
Axşam...
-Nu i Anar!....
İlqar kinayəli tonla deyib gülümsündü.Anar viski qədəhini başına çəkib boşaltdı.İlqar başını məzəmmətlə bulayıb divandan qalxdı.
-Nəyin var sənin?!...Bu nə haldır belə?!...
-Heç, İlqar...
-Aha!...Sən dedin, mən kor