saldı”.Onun baxışlarından içine yene titreme düşdü.Liftden çıxmağa cehd gösterirdi ki, Anar celd düymeni basdı.Qapı bağlandı.
-Menden qaçmaqla ne qazanırsan?!...
Anarın ona teref "hücum”unu görüb küreyini liftin divarlarına söykedi.Anar yaxınlaşıb ala gözlerine baxdı.Ellerini divara dayayıb qızı "mühasire”ye aldı.
-Sende ne var axı?!...Anlamıram seni...
Fexriyye terpenmez halda onun gözlerinde itirdi.Özünde güc tapıb qırıq sesle dedi:
-Me..ne... to...xun...ma...
-Men heç sene toxuna bilirem ki?!-sesinde titreyişin notları sezildi.
Anar bir qolunu divardan aralayıb elinin tersi ile yavaşca qızın yanağını sığallamağa başladı.
"Yox...Toxunma mene...Yalvarıram...Men senin baxışlarına gücle dözürem...Toxunuşun meni mehv edir..Toxunma...”
Anar onun baxışlarından ne demek istediklerini oxuyub daha yaxınlaşdı.Fexriyyenin titremesi getdikce süretlenirdi.Elini gücle qaldırıb Anarın sinesinde qoyub onu dayandırmağa çalışdı.
Anar sinesinde istilik hiss edib onun eline baxdı.Baxışları toqquşanda liftin qapısı açıldı.Fexriyye özünde güc taparaq çıxsa da, olan-qalan fikri "orda” ilişib qalmışdı...
Anar liftin içerisinde neçe deqiqe qaldı, heç özünün de xeberi olmadı. Fikirlerden ayılanda özünü kabinetde tapdı.
"Bu qızda nese var...Amma ne?!...”
Onun fikirlere qerq olması Seville Orxanın gözünden yayınmamışdı...
Fexriyye başını qaldırmadan işini görürdü.Onun gerginliyini gören Nicatla Fidan bir-birlerine baxaraq nese anlamağa çalışırdılar.
-Fexriş, neyin var?!...
-Heç ne, Fidiş,-deyib üzüne zorla tebessüm yapışdırmağa cehd gösterdi.
Nicat elini masaya çırpıb sesini qaldırdı.
-Yene o?!...
-Nicat, gelme qızın üstüne!...
-Sen, Fidan xanım, heç qarışma!...
Fexriyye hirsle ayağa qalxıb sesini qaldırdı.
-Qurtarın!!!...
Axşam...
-Nu i Anar!....
İlqar kinayeli tonla deyib gülümsündü.Anar viski qedehini başına çekib boşaltdı.İlqar başını mezemmetle bulayıb divandan qalxdı.
-Neyin var senin?!...Bu ne haldır bele?!...
-Heç, İlqar...
-Aha!...Sen dedin, men kor

<< 1 2 [3] 4 >>