əlləri arasına alıb soruşdu.
-Heç, ata, heç...
Amma qəlbinin dərinliklərində bir eşidilən səsdən qorxmağa başladı.
"Fəxriyyə, özünü aldatma!...Sən özünübəyənmiş "babnik”ə görə göz yaşı axıdırsan...”
Fəxriyyə ayağa qalxıb vanna otağına addımladı.Üzünə su çıpıb güzgüyə baxdı.
Anar Samirin otağına girib çarpayıda uzanan "tənbəl”ə başını buladı.Stul gətirib yanənda əyləşdi.Samir qulaqcıları çıxardıb gözlərini tavandan çəkdi.
-Eşidirəm...
-Uşaqlıq edirsən...
Samir əsəbindən çarpayıdan qaldıb əyləşdi.
-İndi də sən?!...
-İlqar sənin pisliyini istəmir, Samir, mən onu səndən də yaxşı tanıyıram...
-Hə, əlbəttə ki, sən tanıyarsan...Nə də olsa aranızdakı "uşaq” mənəm deyə sirrləri mənimlə bölüşdürməcəksiniz...
Samir aqressiv danışığının ardınca ayağa qalxıb o baş-bu baş getməyə başladı.Onun bu halını izləyən Anar kürəyini söykədib vecsiz üz ifadəsini aldı.
-Samir, sən doğrudan da uşaqsan...Lap İlqarın dediyi kimi- "rebenok”...
-Anar, nə uşağı eee, nə uşağı?!...Oxumaq istəmirəm də, is-tə-mi-rəm!!!...Zorladır?!...Nədi, sizinlə razılaşmasam məni zəncirləyəcəksiniz?!...Buyurun, day nəyi gözləyirsiz!...
Anar soyuqqanlı şəkildə onu dinləyib ayağa qalxdı.Yaxınlaşıb gözlərinə baxdı.
-Sən-"Forsaj” dəlisi, nə vaxt ağlın başına gəlsə, o vaxt bizimlə adam dili danışarsan, aydındır?!...
Samirin ağzını açmasına imkan vermədən otağı tərk etdi...
Səhər...
Fəxriyyə dəstəyi burub qapını açdı.İçəri təbəssümlə girsə də, Anarı görəndə təbəssümü saralıb-soldu. Anardan başqa hələ ki, heç kim kabinetı təşrif buyurmamışdı.Anar ona doğru gedib qarşısında dayandı.
-Salam, Fəxriyyə...
"İlahi!...Yenə səsi, baxışı, təbəssümü..”
Fxəriyyə tez özünə gəlib təbəssüm etdi.
-Salam, Anar...
Anar yenə doğru gəlməyə başlayanda Fəxriyə arxa-arxaya addımlamağa başladı.
-Nə istəyirsən yenə?!...Nə?!...
-Bilmirəm, ala gözlü qız, bunu sən deyəcəksən...
-Nəyi?!-səsi titrəyirdi.
-Məni niyə rahat buraxmadığını...
-Sən özün məni rahat buraxmırsan...
Kürəyi divara söykənəndə nəfəsi kəsilmiş kimi