elleri arasına alıb soruşdu.
-Heç, ata, heç...
Amma qelbinin derinliklerinde bir eşidilen sesden qorxmağa başladı.
"Fexriyye, özünü aldatma!...Sen özünübeyenmiş "babnik”e göre göz yaşı axıdırsan...”
Fexriyye ayağa qalxıb vanna otağına addımladı.Üzüne su çıpıb güzgüye baxdı.
Anar Samirin otağına girib çarpayıda uzanan "tenbel”e başını buladı.Stul getirib yanenda eyleşdi.Samir qulaqcıları çıxardıb gözlerini tavandan çekdi.
-Eşidirem...
-Uşaqlıq edirsen...
Samir esebinden çarpayıdan qaldıb eyleşdi.
-İndi de sen?!...
-İlqar senin pisliyini istemir, Samir, men onu senden de yaxşı tanıyıram...
-He, elbette ki, sen tanıyarsan...Ne de olsa aranızdakı "uşaq” menem deye sirrleri menimle bölüşdürmeceksiniz...
Samir aqressiv danışığının ardınca ayağa qalxıb o baş-bu baş getmeye başladı.Onun bu halını izleyen Anar küreyini söykedib vecsiz üz ifadesini aldı.
-Samir, sen doğrudan da uşaqsan...Lap İlqarın dediyi kimi- "rebenok”...
-Anar, ne uşağı eee, ne uşağı?!...Oxumaq istemirem de, is-te-mi-rem!!!...Zorladır?!...Nedi, sizinle razılaşmasam meni zencirleyeceksiniz?!...Buyurun, day neyi gözleyirsiz!...
Anar soyuqqanlı şekilde onu dinleyib ayağa qalxdı.Yaxınlaşıb gözlerine baxdı.
-Sen-"Forsaj” delisi, ne vaxt ağlın başına gelse, o vaxt bizimle adam dili danışarsan, aydındır?!...
Samirin ağzını açmasına imkan vermeden otağı terk etdi...
Seher...
Fexriyye desteyi burub qapını açdı.İçeri tebessümle girse de, Anarı görende tebessümü saralıb-soldu. Anardan başqa hele ki, heç kim kabinetı teşrif buyurmamışdı.Anar ona doğru gedib qarşısında dayandı.
-Salam, Fexriyye...
"İlahi!...Yene sesi, baxışı, tebessümü..”
Fxeriyye tez özüne gelib tebessüm etdi.
-Salam, Anar...
Anar yene doğru gelmeye başlayanda Fexriye arxa-arxaya addımlamağa başladı.
-Ne isteyirsen yene?!...Ne?!...
-Bilmirem, ala gözlü qız, bunu sen deyeceksen...
-Neyi?!-sesi titreyirdi.
-Meni niye rahat buraxmadığını...
-Sen özün meni rahat buraxmırsan...
Küreyi divara söykenende nefesi kesilmiş kimi

<< 1 [2] 3 >>