MART, 2007-Cİ İL.BAKI.
Gecənin bir aləmində Fəxriyyə gözlərini nöqtəyə kilidləmişdi.Çənəsinə dayaq verib dizlərini qucaqlamış vəziyyətdə çarpayıda əyləşmişdi.
"Öpdü...Məni öpdü...”
Birdən hirslə yastığı divar çırpıb saxlamağa çalışdığı yaşlar damcılamağa başladı.
"Əclaf!...Mənim ilk öpüşümü aldın...Səni bağışlamayacam heç vaxt..Nə istəyirsən axı məndən?!...NƏ?!...”
Əli ilə islanmış yanaqlarını qurulayıb ayağa qalxdı.Həyəcanla otaqda vurxunaraq barmaqlarını gəmirirdi.
"Anar, məni əlində oyuncaq etmək nəymiş göstərəcəm sənə!...Mənə də Fəxriyyə deyərlər...”
Yastığı götürüb təkrar çarpayıya qayıtdı.Gözlərini yumub açırdı, yuxu ona qənim kəsilmişdi sanki.Tez-tez o səhnəni xatırlayıb barmağını bərk dişləyirdi.
"Anar, artıq qarşında əvvəlki Fəxriyyəni görməyəcəksən!...”
Anar qədəhdəki son damlanı başına çəkib ayağa qalxmağa cəhd göstərdi.Amma sərxoşluğun verdiyi gücə tab gətirə bilməyib divana yıxıldı.İlqar başını bulayıb onun halını bir tamaşı kkimi izləməkdən vaz keçdi.Qalxıb "bratik”i divanda uzandırmağa çalışanda Anar sərxoş halı ilə ona müqavimət göstərirdi.
-Uzan, Anar...
-Mən..getməliyəm...
-Anar,nə deyirəmsə onu da elə! Uzan deyirəmsə, uzan!...
"İlqar...Sən mənə qardaaşdan da artıqsan!...Mən nə etsəm belə sənə olan borcumu ödəyə bilmərəm, bilirəm...”
Anarın düşüncələrini anlayan İlqar əyilib gözlərinə baxdı.
-Anar, mənim vəzifəm budur..Özünü yükləmə...
-Yooo, İlqaaarr, sən həddindən artıq yük daşıyırsan bu çiyinlərində...Axı niyə?!...Niyəəəə?!...
İlqar bir söz deməsən zalı tərk etdi.Anar əlini alnına çırpıb özünü "cəzalandırmağa” başladı.
-Of, Anaarr, ooofff...Yenə təkəm mən, tənhayam...
Gözlərinin qabağına yenə "ala gözlər” gələndə qalxıb əyləəşdi.Əllərini bərk-bərk ovuşdurub başını silkələməyə başlasa da "müsbət” nəticə əldə olunmurdu.
"Fəxriyyə, əl çək məndən!...Niyə məni təqib edirsən axı?!...”
Ayağa qalxanda sərxoşluğun ona göstərdiyi "təzyiq” nəticəsində təkrar yıxıldı...
Səhər...
Anarın halını bəyənməyən Samir susmağını pozaraq