MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fexriyye Anarla qarşılaşmamaq üçün her şey etmeye hazır idi.Orxandan senedleri alıb kabinetden tez çıxdı.Bir neçe addım atmıışdı ki, ayaqları yere mıxlanıb qaldı.Anar bir qızla danışıb şirin şirin gülümseyirdi.Fexriyeni uzaqdan görende gözleri parıldadı.Qıza bir az da yaxınlaşdı.Fexriyye tez özüne gelib eseble onların yanından keçdi.
-Manyak! Psixopat! Xeste! Eclaf!...
Birden qarşısında Anarı gördü.Anar yene gülümsemesinde idi.Onu iteleyerek
-Çekil yolumdan!-dedi.
Fexriyye nin esebi halını izleyende ister-istemez dodaqlarına semimi tebessüm qonurdu.
Fexriyye kabinetine daxil olanda gözlerine inanmadı.
-Sen?!-sevincqarışıq teeccüble soruşdu.
NOYABR-APREL.1982-1992-CÜ İLLER.AZERBAYCAN SSRİ-Sİ.”N” RAYONU...(SENEM)
Hikmet "iş”ini bitirdikden sonra celd eynini geyinmeye başladı.Men nazik yorğanı sineme çekib gizlenirdim sanki.
-Ni-ye?!-ağzımdan gücle qopdu bu sula.
O, demir barmaqları ile çenemi ele berk sıxdı ki...
-Senin hele bir danışmağa dilin de var?!
-Men..
-Sen neeee?!-ele bağırırdı ki, az qala qulağım batırdı.
-Yal-vaı-rı-ram...
-YALVARMA ! Men sene neylemişdim, he?! Niye uşaqlarımı satdın?!....
-Saattmaaddıımmm...
Üzüm yene şille yağışına mzıruz qalmağa başladı.
-Vurrmaaa...
-Seni cezasız buraxacağımı gözleyirsen, cehenneme qeder yolun açıqdır!-deyib daha da berk şillemeye başladı...
...Axşam nece gelib düşdü, xatırlamadım.Gözlerimi nöqetedn ayırmadan çarpayıda "ölü” kimi qalmışdım.Heç nefes alıb-almadığımı da bilmirdim...
Qapının çırpılması ile Hikmetin içeri soxulmaıs bir oldu.Qolumdan tutub meni dartaraq ayağa qaldırdı.
-Hanııı menimmm uşaqlaarrımmm?!...Hansı cehenneme atmısan onlarııı?!...
-Billl-miii-reeemmm,-ağlaya-ağlaya cavab verdim.
Bu defe meni divara çırpıb barmaqlarını kelbetin kimi boğazıma keçirtdişGözlerinden esl cehennem alovu püslürürdü.Menim göz yaşlarım axsa da, duyğusuz idi, sanki mene xeyanet edirler.Men yaşamırdım axı, ölü idim resmen, ruhum meni tekr etmişdi...
-Satmadım, satmadım,

[1] 2 3 4 >>