, əslindəə..Bilirsən...
-Dedim ki, o-xu-ya-caq-san!...Vəssəlam-şüttamam!...
Samirin üzü sarılıb solmağa başladı.Suyu süzülə-süzülə zalı tərk etdi.Anar İlqarın masaya tulladığı kitabı əlinə alıb vərəqlədi.
-Puşkin...İlqar, neyləyəcəyik bu uşaqla?!..
-Bilmirəm...Mən hələ səninlə bacarmıramsa, onunla necə bacarım?!...
Anar bir başa ona ünvanlanan ultimatiumdan tutuldu.İlqar keçib yanında əyləşərək əlini onun çiyninə qoydu.
-Anar, özünü aldatma...Sən o qızı sevirsən...
-Sevmirəm,-key kimi cavablayıb ayağa qalxdı.
Anar zaldan çıxmağa çalışırdı ki, İlqarın ucadan oxuduğu şeir onu dayandırmağa məcbur etdi.
-Mən Sizi sevirdim; ümidsiz, həzin,
Qısqana-qısqana, həm ürkək-ürkək,
Mən Sizi sevirdim: Allah eləsin
Sizi bir özgəsi sevsin mənim tək...
İlqar kitanı qapadaraq ayağa qalxdı. Anar hər nə qədər ayaqlarını qoparmaq istəsə də, bu gücü özündə tapa bilmirdi.
-Anar, anla və qəbul et...
-İlqar, mən bezdim eyni söhbətlərdən, sən yox..!
İlqar başını bulayıb Anardan qabaq zalı tərk etdi.Anar geriyə qayıdıb divana çökdü...
Səhər...
Fəxriyyə tələm-tələsik evdən çıxıb həyətə düşəndə Gülsəhərlə qarşılaşdı.Qızın üzgün halını görüb təşvişlə ona yaxınlaşdı.
-Gülü, nəyin var? Bu nə haldır? Nolub sənə?-dayanmadan suallarını yağdırdı.
Gülsəhər daha dolmuş gözlərini tuta bilməyib buraxdı.Fəxriyyəyə sarılıb bərk qucaqladı.Fəxriyyə heç nə anlamasa da qarşılıq verib onu sakitləşdirməəy çalışdı.
-Ay qız, nolub axı belə?! Danış görüm...
-Fəxrişşşş...
-Caaan Gülüm, nə olub sənə?!Kim səni incidib?!...
-Atam...Daha doğrusu, əclaf..!
Gülsəhər qəzəblə deyib Fəxriyyədən azacıq aralandı.Əlinin tərsi ilə gözlərini qurulayıb sözə başladı.
-O əclaf anamdan pul tələb edir...
Nə-nə nə?!-çaşqınlıqla soruşdu.
-Hə, düz eşitdin...
-Bəs...anan...Eee!...Bir dəqiqə!-əsəbiləşdi.-Hər şeyi başdan danış görüm!...
-Atam...Eee...Tfu! Atam yox, əclafın ən, ən, ən böyüyü dünən axşamdan səhərə qədər bizə rahatlıq vermədi.Hər 2 dəqiqədən bir zəng edib "Puull!” deyə bağıra-bağıra qaldı, it oğlu