MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə Anarla qarşılaşmamaq üçün hər şey etməyə hazır idi.Orxandan sənədləri alıb kabinetdən tez çıxdı.Bir neçə addım atmıışdı ki, ayaqları yerə mıxlanıb qaldı.Anar bir qızla danışıb şirin şirin gülümsəyirdi.Fəxriyəni uzaqdan görəndə gözləri parıldadı.Qıza bir az da yaxınlaşdı.Fəxriyyə tez özünə gəlib əsəblə onların yanından keçdi.
-Manyak! Psixopat! Xəstə! Əclaf!...
Birdən qarşısında Anarı gördü.Anar yenə gülümsəməsində idi.Onu itələyərək
-Çəkil yolumdan!-dedi.
Fəxriyyə nin əsəbi halını izləyəndə istər-istəməz dodaqlarına səmimi təbəssüm qonurdu.
Fəxriyyə kabinetinə daxil olanda gözlərinə inanmadı.
-Sən?!-sevincqarışıq təəccüblə soruşdu.
NOYABR-APREL.1982-1992-CÜ İLLƏR.AZƏRBAYCAN SSRİ-Sİ.”N” RAYONU...(SƏNƏM)
Hikmət "iş”ini bitirdikdən sonra cəld əynini geyinməyə başladı.Mən nazik yorğanı sinəmə çəkib gizlənirdim sanki.
-Ni-yə?!-ağzımdan güclə qopdu bu sula.
O, dəmir barmaqları ilə çənəmi elə bərk sıxdı ki...
-Sənin hələ bir danışmağa dilin də var?!
-Mən..
-Sən nəəəə?!-elə bağırırdı ki, az qala qulağım batırdı.
-Yal-vaı-rı-ram...
-YALVARMA ! Mən sənə neyləmişdim, hə?! Niyə uşaqlarımı satdın?!....
-Saattmaaddıımmm...
Üzüm yenə şillə yağışına mzıruz qalmağa başladı.
-Vurrmaaa...
-Səni cəzasız buraxacağımı gözləyirsən, cəhənnəmə qədər yolun açıqdır!-deyib daha da bərk şilləməyə başladı...
...Axşam necə gəlib düşdü, xatırlamadım.Gözlərimi nöqətədn ayırmadan çarpayıda "ölü” kimi qalmışdım.Heç nəfəs alıb-almadığımı da bilmirdim...
Qapının çırpılması ilə Hikmətin içəri soxulmaıs bir oldu.Qolumdan tutub məni dartaraq ayağa qaldırdı.
-Hanııı mənimmm uşaqlaarrımmm?!...Hansı cəhənnəmə atmısan onlarııı?!...
-Billl-miii-rəəəmmm,-ağlaya-ağlaya cavab verdim.
Bu dəfə məni divara çırpıb barmaqlarını kəlbətin kimi boğazıma keçirtdişGözlərindən əsl cəhənnəm alovu püslürürdü.Mənim göz yaşlarım axsa da, duyğusuz idi, sanki mənə xəyanət edirlər.Mən yaşamırdım axı, ölü idim rəsmən, ruhum məni təkr etmişdi...
-Satmadım, satmadım,