eslindee..Bilirsen...
-Dedim ki, o-xu-ya-caq-san!...Vesselam-şüttamam!...
Samirin üzü sarılıb solmağa başladı.Suyu süzüle-süzüle zalı terk etdi.Anar İlqarın masaya tulladığı kitabı eline alıb vereqledi.
-Puşkin...İlqar, neyleyeceyik bu uşaqla?!..
-Bilmirem...Men hele seninle bacarmıramsa, onunla nece bacarım?!...
Anar bir başa ona ünvanlanan ultimatiumdan tutuldu.İlqar keçib yanında eyleşerek elini onun çiynine qoydu.
-Anar, özünü aldatma...Sen o qızı sevirsen...
-Sevmirem,-key kimi cavablayıb ayağa qalxdı.
Anar zaldan çıxmağa çalışırdı ki, İlqarın ucadan oxuduğu şeir onu dayandırmağa mecbur etdi.
-Men Sizi sevirdim; ümidsiz, hezin,
Qısqana-qısqana, hem ürkek-ürkek,
Men Sizi sevirdim: Allah elesin
Sizi bir özgesi sevsin menim tek...
İlqar kitanı qapadaraq ayağa qalxdı. Anar her ne qeder ayaqlarını qoparmaq istese de, bu gücü özünde tapa bilmirdi.
-Anar, anla ve qebul et...
-İlqar, men bezdim eyni söhbetlerden, sen yox..!
İlqar başını bulayıb Anardan qabaq zalı terk etdi.Anar geriye qayıdıb divana çökdü...
Seher...
Fexriyye telem-telesik evden çıxıb heyete düşende Gülseherle qarşılaşdı.Qızın üzgün halını görüb teşvişle ona yaxınlaşdı.
-Gülü, neyin var? Bu ne haldır? Nolub sene?-dayanmadan suallarını yağdırdı.
Gülseher daha dolmuş gözlerini tuta bilmeyib buraxdı.Fexriyyeye sarılıb berk qucaqladı.Fexriyye heç ne anlamasa da qarşılıq verib onu sakitleşdirmeey çalışdı.
-Ay qız, nolub axı bele?! Danış görüm...
-Fexrişşşş...
-Caaan Gülüm, ne olub sene?!Kim seni incidib?!...
-Atam...Daha doğrusu, eclaf..!
Gülseher qezeble deyib Fexriyyeden azacıq aralandı.Elinin tersi ile gözlerini qurulayıb söze başladı.
-O eclaf anamdan pul teleb edir...
Ne-ne ne?!-çaşqınlıqla soruşdu.
-He, düz eşitdin...
-Bes...anan...Eee!...Bir deqiqe!-esebileşdi.-Her şeyi başdan danış görüm!...
-Atam...Eee...Tfu! Atam yox, eclafın en, en, en böyüyü dünen axşamdan sehere qeder bize rahatlıq vermedi.Her 2 deqiqeden bir zeng edib "Puull!” deye bağıra-bağıra qaldı, it oğlu

<< 1 2 [3] 4 >>