MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Lavin Fexriyye ile kabinetde söhbet edirdi.Nicatla Fidan hansısa sened dalınca getmişdiler.
-He, Lavin, danış görüm...Nece tesir bağışladı sene?!...
-Heddinden artıq sirrli...
-Off! Hamı ele hey tutuquşu kimi bunu tekrarlayır..Lavin, men ne edecem indi?!...
-Onu sevirsen?!...
Fexriyye diksinib "xarici” refiqesine baxdı.
-Çoxmu görünür?!...
Lavin yumşaq tebessüm edib rahat şekilde söykendi.
-Xoşlanırsan, bu hiss olunur, onun adını çekende tir-tir esirsen...Amma sevmek...Bax onu özün müeyyen edeceksen...
-Lavin, day denen ki, başım beladadır da...
-Heddinden artıq yaraşıqlı ve xarizmatikdir...Narahat olma, gözüm düşmeyib ona...
-Lavin, meslehetine ehtiyacım var: Men ne edim?!...
-Fexriyye, qoy bir az onu özüm tanıyım, sonra sene yol gösteresem,-eminlikle deyib gülümsedi.
Anarın fikirler alemine qerq olamsı Orxanı esebileşdirirdi.Sevil de onların halını görüb nefesini içeri çekerek baş verecek prosesleri izlemeye başladı.
-Anar, senin beynin neyle doludur?!-kinayeli soruşub qelemi elinde oynatmağa başladı.
-Sene qalmayın, işinle meşğul ol!
Anarın sert ve kobud cavabı Sevili qorxudan diksindirib Orxana baxmağa mecbur etdi.Oğlan resmen bozarırdı, eseblerine gücle hakim olmağa çalışırdı.
-Sen..!!!-sözünü bitire bilmeyib elini hirsle masaya çırpdı.
-Men ne?!-soyuq halı ile soruşdu.
Orxan ayağa qalxaraq ona teref gelmeye çalışırdı ki, qapının açımasını eşidib ayaq saxladı.Elxan buz baxışlarını Anarın üstünde cemleşdirib seslendi.
-Anar, derhal kabinetime!...
SENTYABR, 1992-Cİ İL. MOSKVA...(ANAR)
İlqar hardansa çörekle pendir tapıb getirmişdi.Mense acgözlükle ele yeyirdim ki, sanki bu deqiqe menim elimden alacaqlar.Onun birteher baxışları vardı.Mene niye ele baxırdı, anlamırdım.Yeqin ki uşaq olduğum üçün...
Axşam düşdüyünde yene üşümeye başladım.Uçuq-sökük, cındır eskilerle bezedilmiş taxta yataqda tir-tir esirdim.Birden üstüme gelen yoğrandan teeccüblendim.İlqar öz qalın "adyal”ını menim yorğanım üstüne salmışdı.Özü ise

[1] 2 3 4 >>

DerSkiY_ [OFF] (19.06.2016 / 14:08)