MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Lavin Fəxriyyə ilə kabinetdə söhbət edirdi.Nicatla Fidan hansısa sənəd dalınca getmişdilər.
-Hə, Lavin, danış görüm...Necə təsir bağışladı sənə?!...
-Həddindən artıq sirrli...
-Off! Hamı elə hey tutuquşu kimi bunu təkrarlayır..Lavin, mən nə edəcəm indi?!...
-Onu sevirsən?!...
Fəxriyyə diksinib "xarici” rəfiqəsinə baxdı.
-Çoxmu görünür?!...
Lavin yumşaq təbəssüm edib rahat şəkildə söykəndi.
-Xoşlanırsan, bu hiss olunur, onun adını çəkəndə tir-tir əsirsən...Amma sevmək...Bax onu özün müəyyən edəcəksən...
-Lavin, day denən ki, başım bəladadır da...
-Həddindən artıq yaraşıqlı və xarizmatikdir...Narahat olma, gözüm düşməyib ona...
-Lavin, məsləhətinə ehtiyacım var: Mən nə edim?!...
-Fəxriyyə, qoy bir az onu özüm tanıyım, sonra sənə yol göstərəsəm,-əminliklə deyib gülümsədi.
Anarın fikirlər aləminə qərq olamsı Orxanı əsəbiləşdirirdi.Sevil də onların halını görüb nəfəsini içəri çəkərək baş verəcək prosesləri izləməyə başladı.
-Anar, sənin beynin nəylə doludur?!-kinayəli soruşub qələmi əlində oynatmağa başladı.
-Sənə qalmayın, işinlə məşğul ol!
Anarın sərt və kobud cavabı Sevili qorxudan diksindirib Orxana baxmağa məcbur etdi.Oğlan rəsmən bozarırdı, əsəblərinə güclə hakim olmağa çalışırdı.
-Sən..!!!-sözünü bitirə bilməyib əlini hirslə masaya çırpdı.
-Mən nə?!-soyuq halı ilə soruşdu.
Orxan ayağa qalxaraq ona tərəf gəlməyə çalışırdı ki, qapının açımasını eşidib ayaq saxladı.Elxan buz baxışlarını Anarın üstündə cəmləşdirib səsləndi.
-Anar, dərhal kabinetimə!...
SENTYABR, 1992-Cİ İL. MOSKVA...(ANAR)
İlqar hardansa çörəklə pendir tapıb gətirmişdi.Mənsə acgözlüklə elə yeyirdim ki, sanki bu dəqiqə mənim əlimdən alacaqlar.Onun birtəhər baxışları vardı.Mənə niyə elə baxırdı, anlamırdım.Yəqin ki uşaq olduğum üçün...
Axşam düşdüyündə yenə üşüməyə başladım.Uçuq-sökük, cındır əskilərlə bəzədilmiş taxta yataqda tir-tir əsirdim.Birdən üstümə gələn yoğrandan təəccübləndim.İlqar öz qalın "adyal”ını mənim yorğanım üstünə salmışdı.Özü isə