(ikinci məqalə)

5. Boşanmaya gətirib-çıxaran səbəblərdən biri də qızların bəzən valideyn razılığı olmadan ərə getmələridir. Yuxarıda qeyd edildiyi kimi, qızın razılığı olmadan onu ərə vermək olmaz. Amma qız da bu məsələdə tam sərbəst deyil. İslam şəriətinə görə, qızın kəbini yalnız atasının və ya babasının razılığı ilə etibarlı sayıla bilər. Yalnız dul qadın heç kimdən icazə almadan öz taleyini həll etmək səlahiyyətinə malikdir.

Şəriətin bu tədbiri qızları düşünülməmiş addım atmaqdan çəkindirmək üçün ən gözəl yoldur. Həyat təcrübəsi və yaşı az olan, asanlıqla aldana bilən qızlar bəzən onlara eşq elan edən ilk kimsəyə uyaraq, ev-eşiyini atır və həmin adama ərə gedirlər. Halbuki, belə bir addımı atmazdan əvvəl böyük həyat təcrübəsi olan ata-anadan məsləhət almaq çox yerinə düşərdi. Nəticədə, bir çox hallarda qız tezliklə aldandığını başa düşür. Bu zaman başqa bir problem ortaya şıxır. Qız bu addımı özbaşına atdığı üçün ata-anasının yanına qayıtmağa qorxur. Ona görə də, ya bu xoşagəlməz evliliyi davam etdirməyə məcbur olur, ya da boşanaraq acı məhrumiyyətlər içində tək qalır. Amma bu bədbəxtliyin qarşısını vaxtında almaq olardı. Ailə qurarkən yaxşı düşünsəydi, həm şəriətin, həm milli adət-ənənənin, həm də məntiqin buyurduğu kimi valideyn xeyir-duasını alsaydı, bu cür acı nəticə ilə üzləşmə ehtimalı da az ola bilərdi.

6. Tərəflərin bir-birinə tay (küfüvv) olmaması. Boşanmaya gətirib-çıxaran ən mühüm səbəblərdən biri də evlənən tərəflərin bir-birinə tay olmaması, əksinə, bir-birindən kəskin fərqlənməsidir. Şəriətdə “küfüvv” deyilərkən, bir neçə cəhət birlikdə nəzərdə tutulur. Oğlanla qızın sosial təbəqə, yaş, savad, dünyagörüşü, əqidə baxımından bir-biri ilə uyğunluq təşkil etməsi çox mühüm şərtdir. Doğrudur, bəzi hallarda bu kimi fərqliliklərin maneə olmadığını da görürük. Lakin bu hallar azlıq təşkil edir. Əksər hallarda məhz uyğunsuzluq böyük bir uçuruma çevrilərək, tərəfləri bir-birindən ayırır. Xüsusilə, ailə quran şəxslərin çox fərqli sosial təbəqələrə