Həzrət Mühəmməd Peyğəmbər (s) ölümdən ibrət götürməyən və azğınlıqda davam edən insanların haqqında təəccüblə buyururdu:

“Görürəm ki, insanların çoxuna dünya sevgisi qalib gəlib. Sanki bu dünyada ölüm onların deyil, yalnız başqalarının taleyinə yazılıb, haqq-ədalətə rıayət etmək onlara deyil, başqalarına vacib buyurulub. Özlərindən əvvəlkilərin ölüm xəbərini dinləmirlər; guya ölənlər yaxın bir səfərə getmişlər və az sonra qayıdacaqlar” (Biharül-ənvar, 74-cü cild, səh. 125).

İmam Əlinin (ə) “Nəhcül-bəlağə”dəki hikmətli kəlamlarından biri də buna oxşar mənanı ifadə edir:

“Ölüləri görə-görə ölümü yaddan çıxaran adama təəccüb edirəm” (Nəhcül-bəlağə, 121-ci hikmətli kəlam).

Həzrət İmam Nəqi (ə) ölümün əsil simasını bizlərə belə tanıtdırır: O həzrətin səhabələrindən biri ağır xəstə idi. İmam onu yoluxmağa gedib gördü ki, səhabə ölümün qorxusundan ağlayır. İmam Nəqi (ə) ona belə buyurdu: “Ey Allahın bəndəsi! Sən ona görə ölümdən qorxursan ki, ölümün nə olduğunu bilmirsən. Təsəvvür et, bədənin o qədər kirlidir ki, sənə əziyyət verir. Üstəlik, bədənini yaralar basıb. Bu halda, çimməyin sənə xeyir olduğunu, çiməndən sonra bədəninin təmizlənib, yaralarının sağalacağını bilə-bilə, hamama getmək istəməzdinmi?” Həmin şəxs cavab verdi: “İstəyərdim, ey Peyğəmbərin övladı!” İmam buyurdu: “Ölüm indi sənin üçün hamama gedib yuyunmaq kimi xeyirlidir...” (Şeyx Səduq.Məaniyyül-əxbar, səh. 290).

Göründüyü kimi, burada İmam insanın ölümdən qorxmasının səbəbini onun ölümü tanımaması və mahiyyətini anlamaması ilə bağlayır. İslam mənbələrində insanın ölümdən qorxmasının başqa səbəbləri barədə də hədislərə rast gəlirik. Həmin hədislərdən aydın olur ki, insanın gözündə olümü dəhşətli göstərən səbəblərdən biri də dünya məhəbbəti ilə əlaqəlidir. İnsan bu dünyada əldə etdiklərini itirmək istəmir. Bir yandan da, dünyaya aludəliyinin pis əməl olduğunu və qiyamətdə buna görə cavab verəcəyini anlayır. O, həyatı boyunca yalnız öz dünyasını abadlaşdırmaqla məşğul olub, axirəti üçün heç