(28 səfər – Peyğəmbərin vəfat günü münasibəti ilə)

Peyğəmbərin mübarək məzarını ziyarət etmək, ziyarət zamanı o həzrətin ruhuna salavat və salam söyləmək ənənəsi İslamın ilk dövrlərindən etibarən mövcud olmuşdur. Müsəlmanlar Peyğəmbərin qəbrini ziyarət edən zaman onu öpür, məzara əllərini sürtür, üzlərini məzarın üstünə qoyub dua edirdilər. Əməvi xəlifəsi Mərvan ibn Həkəmin zamanında baş vermiş bir hadisə bu baxımdan çox maraqlıdır. Mərvan bir gün görür ki, bir nəfər Peyğəmbərin qəbrinin üstünə sifətini qoyub. Mərvan həmin adamın üzünü görmədən yaxasından tutub qaldırır və danlamağa başlayır: “Sən nə etdiyini bilirsənmi?” Adam üzünü ona tərəf çevirəndə görür ki, bu, məşhur səhabə Əbu Əyyub Ənsaridir. Əbu Əyyub Mərvana bu cür cavab verir: “Bəli, mən Allahın Rəsulunun hüzuruna gəlmişəm, daşın yanına yox. Allah Rəsulunun belə buyurduğunu eşitdim: “Əhli (səlahiyyəti) olanlar dinə hökm edəndə din üçün ağlamayın. Əhli olmayanlar dinə hökm edəndə din üçün ağlayın”. Hakim Nişaburi sonda qeyd edir: “Bu hədisin sənədi səhihdir” (Həkim Nişaburi. Əl-Müstədrək ələs-Səhiheyn, 4-cü cild, s.515; İbn əl-Əsir. Üsüdül-ğabə fi mərifətis-səhabə, 1-ci cild, s.208).

Əbül-Covza Ovs ibn Abdullahdan rəvayət edilib ki, Peyğəmbərin vəfatından sonrakı illərin birində Mədinədə qəhətlik oldu. Camaat ümmül-möminin Aişənin yanına gəlib ondan əlac istədilər. Ümmül-möminin Aişə onlara məsləhət verdi ki, Peyğəmbərin məzarı yerləşən hücrənin tavanında (qəbrin üzərində) pəncərə açsınlar və elə etsinlər ki, mübarək məzarla səma arasında maneə qalmasın. O cür etdilər. Tezliklə güclü yağış yağdı, bol bitki göyərdi. Dəvələr o qədər yeyib kökəldilər ki, bədənləri piyləndi, hətta az qaldı bədənləri piyin çoxluğundan partlasın. Həmin ilə “bolluq, bərəkət ili” adını verdilər (Sünənüd-Darimi, 1-ci cild, s.43-44).

Peyğəmbərin məzarına təvəssül etmək ənənəsi sonrakı zamanlarda da rəvac tapmışdı. Böyük İslam alimləri nəinki bunu haram saymamış, əksinə, özləri mübarək məzara təvəssül etmişlər. Məsələn,