və bu
müddət ərzində ölüm
onu apardı.
İndi o – kiçik, yazıq oğlan
öz dar çarpayısında mən
onu oyanarkən
gördüyüm kimi uzanıb;
onun ancaq gözlərini
bağlayıblar, onun ağıllı,
qara gözlərini…, Əllərini
ağ köynəyin üzərində
çarpazlayıblar və onun
çarpayısının hər
küncündə dörd şam
yanır.
Mən ona baxmağa,
yerimdən tərpənməyə
qorxuram, çünki şamın
odu tərpənir və kölgələr
onun sifətində, sıxılı
dodaqlarında oynayır və
onda mənə elə gəlir ki,
onun cizgiləri canlanır və
mən inanmağa hazıram
ki, o ölməyib, indicə
oyanacaq və öz cingiltili
səsi ilə mənə uşaqcasına,
nəzakətli nəsə deyəcək.
Ancaq mən bilirəm ki, o
ölüb, mən ona baxmaq
istəmirəm, çünki ümidin
ləzzətini və təəssüf
acısını dadmaq
istəmirəm.
Mən bilirəm, bilirəm,
mənim körpəm dünən
ölüb, – indi mənim üçün
həyatla sərbəst oynayan
və mənim varlığımdan
xəbərsiz olan yalnız sən
varsan. Ancaq sən – məni
heç vaxt tanımayan və
həmişə sevdiyim sən…
Mən beşinci şamı
yandırdım və onu
arxasında oturduğum
stolun üstünə qoydum.
Mən öz ölən körpəmlə
tək qala və öz dərdimi
qışqıra bilmirəm və bu
çətin dəqiqələrdə səninlə
danışmayıb, kiminlə
danışa bilərəm, axı sən,
həmişəki kimi mənim
üçün hər şeysən!
Ola bilər ki, mən səninlə
aydın danışa
bilməyəcəm, bəlkə də
sən məni
anlamayacaqsan –
mənim fikirlərim qarışıb,
gicgahımda nəsə
döyünür və bütün
bədənim ağrayır.
Deyəsən, mənim
qızdırmam var; bəlkə də,
mən də indi evdən evə
yayılan qripə
yoluxmuşam və bu yaxşı
olardı, çünki onda mən
də öz körpəmin arxasınca
gedərdim və hər şey öz
özünə yoluna düşərdi.
Hərdən mənim gözlərim
qaralır, ola bilər ki, mən,
bu məktubu sona qədər
yazıb qutara
bilməyəcəm, ancaq mən
bütün qüvvəmi
toplayacam ki, heç
olmasa bir dəfə, yeganə
bu bir dəfə səninlə
danışım, məni heç zaman
tanımayan sevgilim.
Ancaq səninlə danışmaq
istəyirəm, ilk dəfə sənə
hər şeyi demək
istəyirəm; sən mənim,
həmişə sənə məxsus
olan bütün həyatımı
biləcəksən, baxmayaraq
ki, sən onun