n haqqında
heç vaxt heç nə
bilməmisən.
Amma sən mənim sirrimi
ancaq mən ölsəm
biləcəksən ki, mənə
cavab yazmaq
məcburiyyətində
qalmayasan, – ancaq
əgər məni indi ağuşuna
alan qızdırma sonun
başlanğıcıdırsa.
Əgər indi mənə yaşamaq
qismət olsa, mən bu
məktubu cıracam və
yenə də həmişə
susduğum kimi susacam.
Ancaq əgər sən onu
əlində tutursansa, bil ki, o
məktubda ölən insan
sənə öz həyatını danışır,
o həyatını ki, özünü dərk
edən ilk andan son
saniyəsinə kimi sənə
məxsus olub.
Mənim sözlərimdən
qorxma, – ölmüş insan
heç vaxt heç nə istəmir,
nə sevgi, nə halına
acımaq, nə
sakitləşdirmək.
Mənim səndən yeganə
istəyim budur ki, sən
mənim acılarımın sənə
dediklərinə inanasan.
Hamısına inan, mən
səndən ancaq bunu
istəyirəm: heç kim öz
yeganə balasının ölüm
saatında yalan danışmaz.
Mən sənə bütün həyatımı
danışacam, hansı ki,
ancaq səni tanıdığım
andan başlayıb.
O günə qədər hər şey
tutqun və solğun idi,
hansına ki, mənim
yaddaşım heç vaxt çönüb
baxmır və hansı ki sanki
nə vaxtsa içində insanlar
yaşayan hörümçək toru
ilə örtülüb.
O insanlar ki, mən onları
çoxdan ürəyimdən
çıxartmışam.
Sən peyda olanda mənim
on üç yaşım var idi və
mən sənin indi əlində bu
məktubu – mənim
həyatımın sonuncu
nəfəsini tutduğun evdə
qalırdım; elə həmin
mərtəbədə, sənin evinlə
üzbəüz evdə. Sən yaqin
ki,artıq bizi, çinovnikin
dul arvadını və arıq
yeniyetməni
xatırlamırsan. Sən yəqin
ki, heç vaxt bizim adımızı
eşitməmisən, çünki bizim
qapımızda heç vaxt ad
olmayıb və heç kim heç
vaxt gəlib bizi
soruşmayıb.
Həm də bu lap çoxdan
olub, on beş, on altı il
bundan qabaq, yox
sevgilim, sən, əlbəttə,
bunu xatırlamırsan;
ancaq mən – mən hər
xirdalığı hərisliklə
xatırlayıram, elə bil sənin
haqqında ilk dəfə
eşitdiyim, səni ilk dəfə
gördüyüm o gün, o saat
dünən olub, necə də
xatırlamayım, axı onda
mənim üçün dünya
açılmışdı!
İcazə ver, sevgilim, sənə
hər şeyi lap əvvəldən
danışım, saatının dörddə
birini mənə hədiyyə