elə
və səbirlə bütün həyatı
boyu səni sevənə qulaq
as.
Sən bizim binaya
köçməzdən əvvəl, sənin
evində iyrənc, əsəbi, pis
adamlar yaşayırdılar.
Özləri kasıb olsalar da,
qonşularının kasıblığına
nifrət edirdilər, bizə
nifrət edirdilər, çünki biz
onlarla heç nəyi
bölüşmürdük.
Ailənin başçısı içki
düşkünü idi və yoldaşını
döyürdü; biz tez – tez
gecə yarısı aşan stulların
və qırılan qab – qacağın
səsindən oyanırdıq; bir
dəfə o, tamamilə qan
içində, saçları dağınıq
şəkildə pilləkənə qaçdı;
sərxoş əri qışqırıqla onun
dalınca qaçdı, ancaq digər
sakinlər onu polislə
hədələdilər. Anam lap
əvvəldən bu ailə ilə hər
cür münasibətdən
qaçmağa çalışırdı və
mənə onların uşaqları ilə
oynamağa qadağa
qoymuşdu.
Onlar isə, hər imkan
düşəndə məndən bunun
intiqamını alırdılar.
Hər dəfə küçədə arxamca
pis sözlər deyirdilər və
bir dəfə məni qarla necə
vurdularsa sifətimdən
qan axdı.
Bütün bina bu ailəyə
nifrət edirdi və bir dəfə
nəsə oldu, – deyəsən
ailənin başçısı oğurluq
üstündə həbsə düşdü və
həmin ailə də köçməli
oldu.
Onda hər kəs rahat nəfəs
aldı. İki – üç gün qapıda
kirayə vermə haqda elan
asıldı, sonradan oranı
kirayəyə götürdülər və
tezliklə məlumat yayıldı
ki, evi hansısa yazıçı,
tənha, səliqəli cənab
kirayələyib.
O zaman mən birinci dəfə
sənin adını eşitdim. Daha
iki – üç gündən sonra
ustalar və təmizlikçilər
gəldilər və mənzili
əvvəlki sakinlərdən
qalma çirkdən
təmizləməyə başladılar.
Onlar çəkicləyirdilər,
yuyurdular, daşıyırdılar,
ancaq anam sevinirdi və
deyirdi ki, axır ki,
qonşuluqda olan
biabirçılığa son qoyuldu.
Köçənə qədər mən səni
görməmişdim, bütün
işlərə sənin qulluqçun
baxırdı, o hündür, ağsaç,
hər kəsə yuxarıdan aşağı
baxan kişi.
O hər kəslə inanılmaz
dərəcədə mədəni
davranırdı, ancaq eyni
zamanda da digər sadə
qulluqçularla özünü
bərabər tutmur və
onlarla heç bir dostcasına
söhbətlərə girişmirdi.
Mənim anama da o ilk
gündən təzim və
hörmətlə yanaşırdı və
hətta mənə,