, qızcığaza
qarşı mehriban və ciddi
idi. Sənin adını o həmişə
xüsusi hörmətlə çəkirdi
və o dəqiqə hiss
olunurdu ki, bu sadəcə
adi qulluqçunun öz
ağasına olan hörməti
deyil. Və mən sonradan o
qoca İohannı çox sevdim,
baxmayaraq ki, həmişə
sənin yanında olduğuna
və sənə qulluq edə
bildiyinə görə ona
paxıllıq edirdim!
… Sevgilim, mən bunları,
bu gülünc xırdalıqları
sənə ona görə danışıram
ki, sən lap əvvəldən
mənim kimi kiçik, qorxaq
qızcığaz üzərində necə
hakimiyyət qazana
bildiyini dərk eliyəsən.
Hələ çox əvvəl, sən
mənim həyatıma
girməmişdəm qabaq,
sənin ətrafında artıq bir
növ nimb, varlılıq, qeyri
adilik və sirlilik
təcəssüməsi yaranmışdı;
biz hamımız öz kiçik
binamızda səbirsizliklə
sənin gəlişini gözləyirdik.
Bilirsən axı, kiçik, dar bir
aləmdə yaşayan insanlar
necə hər şeyə maraqla
yanaşırlar. Və mən bir
dəfə məktəbdən
qayıdanda evin
qarşısında mebel olan
furqonu görəndə məndə
sənə qarşı qəribə bir
maraq oyanmışdı!
Ağır əşyaların çoxunu
işçilər artıq yuxarı
qaldırmışdılar və indi də
ayrıca, xırda əşyaları
qaldırırdılar; mən qapının
yanında dayandım ki,
bütün bunları yaxşı
görüm, çünki sənin bütün
əşyaların məni çox
təəccübləndirmişdi –
mən belələrini heç yerdə
görməmişdim – burda
hind allahcıqları, italyan
statuetkaları, iri,
inanılmaz parlaq şəkillər
və nəhayət, elə çoxlu və
gözəl kitablar var idi ki,
mən gözlərimə
inanmırdım.
Onları qapının yanında
sütunlarla düzmüşdülər,
orda qulluqçu onları
qəbul edir və hər birini
xüsusi qayğı ilə otağa
düzürdü.
Həddən artıq böyük
maraqla mən ətrafda
dolanırdım.
Qulluqçun məni
qovmurdu, amma çox üz
də vermirdi, ona görə də
mən kitablara
toxunmağa qorxdum,
halbuki mən onların üz
qabığına toxunmağı çox
istəyirdim. Mən oğrunca
onların başlıqlarına
baxırdım – burada,
fransızca, ingiliscə və
tamamilə anlaşımaz dildə
olan kitablar var idi.
Mən saatlarla onlara
tamaşa edə bilərdim,
ancaq anam məni evə
çağırdı.
Və budur, səni