nə
maraqlandırmırdı.
Mən bütün varlığımla,
tərsliyimlə sənin
haqqında, sənin həyatın
haqqında düşünürdüm.
Mən səni, sənin
vərdişlərini, sənə baş
çəkən insanları
öyrənirdim və bu mənim
marağımı nəinki
söndürmürdü, əksinə,
daha da qüvvətləndirirdi,
çünki sənin ikiliyin sənə
baş çəkən qonaqlarının
sayəsində daha çox
nəzərə çarpırdı.
Gənc insanlar – sənin
dostların gəlirdilər,
hansılarla ki, sən deyib
gülürdün; tələbələr
gəlirdilər; hərdən
maşınlarda qadınlar
gəlirdilər; bir dəfə opera
teatrının direktoru,
məhşur dirijor gəlmişdi,
hansını ki, mən ancaq
əlində dirijor taxtası ilə
uzaqdan görmüşdüm;
kommersiya məktəbinə
yeni qəbul olmuş qızlar
gəlirdilər…
Ümumiyyətcə çox, lap
çox qadınlar gəlirdi. Mən
bu barədə çox
düşünməmişdim, hətta
bir dəfə səhər tezdən
dərsə gedəndə sənin
evindən çıxan qadını
görəndə belə…
Mənim cəmisi 13 yaşım
var idi və mən bilmirdim
ki, mənim səni
güddüyüm ehtiraslı
marağın adı artıq SEVGİ
idi…
Ancaq, sevgilim, mən çox
yaxşı xatırlayıram, nə
vaxt, hansı gün və saatda
tamamilə sən
bağlandığımı.
Gəzintidən qayıdaraq
mən və rəfiqəm binanın
girişində söhbət edirdik.
Bu zaman bir maşın
yaxınlaşdı və sən heç
onun dayanmağına
imkan vermədən məni
heyran edən cəldliyinlə
maşından endin.
Özümdən aslı olmadan
mən binanın qapısına
atıldım ki, onu sənin üçün
açım və biz az qala
toqquşacaqdıq. Sən mənə
isti, incə, cəlbedici bir
baxışla baxdın və incə
şəkildə mənə
gülümsədin – hə, məhz
mənə incə şəkildə
gülümsədin və
dostcasına, astadan “çox
sağ olun, froylayn” dedin.
Vəssalam, əzizim; ancaq
elə o dəqiqədən, sənin
incə baxışını üzərimdə
hiss elədiyim andan mən
sənin oldum.
Sonradan mən bildim ki,
sən bu incə, cəlbedici
baxışı sənin yanından
keçən bütün qadınlara,
dükanda gördüyün bütün
qadın satıcılara, sənə
qapını açan bütün
qadınlara bağışlayırsan –
bildim ki, bu baxış
səndən aslı deyil və
özündə heç bir hissi əks
elətdirmir, ancaq sən
qadınlara baxanda özü
özünə belə