ə isti və incə
olur.
Ancaq mən, 13 yaşlı uşaq
bundan şübhələnmirdim
– məni sanki od
yandırırdı.
Mən düşündüm ki, bu
baxış mənim üçün, ancaq
mənim üçündür və bu an
məndə – yeniyetmədə
bir qadın oyandı və o
həmişəlik sənin oldu.
– Bu kimdir? – rəfiqəm
məndən soruşdu. Mən
ona həmən cavab verə
bilmədim. Mən özümü
sənin adını çəkməyə
məcbur edə bilmədim. Bu
an o mənim üçün
müqəddəs idi, mənim
sirrimə çevrilmişdi.
– Bizim binada
qalanlardandı – mən
birtəhər mızıldandım.
– Onda niyə belə
qızardın? – rəfiqəm uşaq
qəddarlığı ilə məni ələ
saldı. Və o məni ələ
salaraq sirrimə
toxunduğu üçün qan
daha bərk mənim üzümə
vurdu. Utandığımdan
mən kobud cavab verdim
və qışqırdım:
– Axmaq!
Mən onu boğmağa hazır
idim, ancaq o daha da
bərkdən gülməyə
başlayırdı; axır ki, gücsüz
əsəbdən yaranan göz
yaşlarım yanaqlarımdan
süzüldü.
Mən geriyə döndüm və
yuxarı qaçdım.
Bu andan mən səni
sevdim. Bilirəm, qadınlar
sənə bu sözləri tez – tez
deyiblər. Ancaq inan
mənə, heç kim səni belə
qul sadiqliyi ilə sevməyib,
necə ki, mən sevirdim və
həmişə də sənə sadiq
qaldım.
Çünki dünyada heç nə bir
uşağın cavabsız, sakit,
həyəcanlı sevgisi ilə
müqayisə oluna bilməz.
Ancaq tənha uşaqlar öz
ehtiraslarını daxillərində
boğa bilirlər, başqaları öz
hisslərini rəfiqələrinə
danışırlar ya da etiraf
edərək açırlar – onlar
sevgi haqqında çox eşidib
və oxuyublar və bilirlər
ki, o bütün insanların
qaçılmaz cəzasıdır. Onlar
sevgi ilə oyuncaq kimi
oynayırlar, onunla
oğlanlar ilk siqaretləri ilə
fəxr etdikləri kimi fəxr
edirlər. Ancaq mən –
mənim etibar edı
biləcəyim heç kimim