Xəyalən sənin portretini
yaratmağa çalışırdım;
mən səni qoca kişi kimi,
eynəkli və uzun ağ
saqqallı, bizim coğrafiya
müəlliminə oxşar, ancaq
daha xoş, yaraşıqlı və
incə biri kimi təsəvvür
edirdim. Bilmirəm niyə,
amma hətta sənə mənə
qoca kişi kimi
görsənəndə də mənə elə
gəlirdi ki, sən yaraşıqlı
olmalısan.
Həmin gecə mən səni
tanımaya tanımaya ilk
dəfə yuxumda gördüm.
Növbəti gün sən köçdün,
ancaq mən nə qədər
çalışsam da səni görə
bilmədim və bu mənim
marağımı daha da artırdı.
Nəhayət, üçüncü gün
mən səni gördüm və
görəndə ki, sən mənim
uşaq təsəvvürümün
yaratdığı kimi “qocaman”
deyilsən, çox
təəccübləndim.
Mən eynəkli qoca kişi
haqqında düşünürdüm və
birdən sən peyda oldun –
elə indi olduğun kimi,
sanki illər səndə heç iz
buraxmayıb.
Sənin əynində əsrarəngiz
açıq – boz rəngdə idman
kostyumu var idi və sən
özünün inanılmaz yüngül,
cəld addımlarınla,
pilləkənləri iki – iki
qalxırdın. Şlyapanı əlində
tutmuşdun və mən sənin
gənc, canlı sifətini və sarı
saçlarını gördüm. İnan ki,
mən çox qorxdum. Sənin
gəncliyin, gözəlliyin məni
silkələdi.
Və maraqlıdır ki, elə bu
ilk anda mən səndə olan
və məni heyran edən
ikiliyi hiss elədim: sən
vecsiz, yüngül düşüncəli,
oyun və macəra
həvəskarı olan biri, eyni
zamanda da öz
yaradıcılığında çox ciddi,
dünyagörüşlü və savadlı
adam idin.
Mən o saat hər kəs kimi
anladım ki, sən xarici
aləmə əks olunan şən
cəhətlərinlə və daxili
aləmə aks olunan və
ancaq özünün bildiyin
cəhətlərinlə ikili həyat
yaşayırsan. Bu dərin
ikilənməni, sənin
varlığının bu sirrini, mən
– 13 yaşlı qız ilk baxışdan
hiss elədim.
Sevgilim, indi başa
düşdün, sən mənim üçün
– balaca uşaq üçün necə
bir möcüzəyə sirrə
çevrildin?!
Kitab yazdığı üçün, mənə
yad olan bir dünyada
məhşur olduğu üçün
qarşısında baş əyilən bir
insan, qəfildən gənc, şən,
25 yaşlı oğlan çıxdı.
Demək lazımdırmı ki, bu
gündən etibarən bizim
evimizdə, mənim uşaq
dünyamda məni səndən
başqa heç