Heç kim məni nəyəsə
məcbur ya da qadağan
etmirdi, mən təcrübəsiz
və saf idim; mən öz
taleyimə uçuruma atılan
kimi atılırdım.
Daxilimdə yaranan hər
hissdə mən sənə –
xəyallarımın obrazına
inanırdım; mənim atam
çoxdan ölmüşdü, öz
problemləri ilə yaşayan,
kasıb dul qadın olan
anamdan mən uzaq idim,
yüngül düşüncəli məktəb
rəfiqələrimdən uzaq
gəzirdim, çünki onlar
mənim üçün yüksək
ehtiras hesab olunan
şeylə amansızcasına
oynayırdılar – və
daxilimdə adi halda olan
və qəfildən yaranan
bütün hislər ancaq sənə
ünvanlanmışdı.
Sən mənim üçün – necə
izah edim – ayrılıqda
götürülən bütün
müqayisələr çox dardı –
sən mənim üçün elə hər
şey idin, bütün həyatım
idin.
Hər şey səninlə aidiyyatı
olduğu qədər mövcud idi,
mənim həyatımda ancaq
səninlə bağlı olan şeylər
özünə məna qazana
bilirdi. Sən mənim bütün
həyatımı dəyişdin.
O vaxta kimi laqeyd və
tənbəl şagird olan mən
qəfildən sinif əlaçısına
çevrildim; mən yüzlərlə
kitab oxuyurdum, çünki
bilirdim ki, sən kitabları
sevirsən; anam
təəccüblənirdi ki, mən
birdən inanılmaz həvəslə
royalda ifa etməyi məşq
edirəm, belə ki, mənə elə
gəlirdi ki, sən musiqini
sevirsən.
Mən öz paltarlarımı
təmizləyib tikirdim ki,
sənin gözünə səliqəsiz
geyimli çıxmayım və
məktəb önlüyümün
üstündə anamım
paltarının parçasından
tikilmiş dördbucaq
formalı yamaqdan çox
əzab çəkirdim.
Qorxurdum ki, sən bu
yamağı görərsən və
mənə rişxənd edərsən,
ona görə də mən
pilləkənlə qalxanda
kitablarla dolu çantamı
sol küncümə sıxaraq
qaçırdım və qorxudan
əsirdim ki, sən mənim
geyimimdəki bu eybi
görməyəsən.
Ancaq mənim bu qorxum
nə qədər də gülməli idi,
axı sən mənə heç vaxt,
demək olar ki, heç vaxt
baxmırdın…
… Ancaq yenə də: mənim
bütün günü işim – gücüm
ancaq səni gözləmək idi.
Bizim qapımızda yumru
gözlük var idi ki, ordan
baxanda sənin qapın
görsənirdi.
Bu deşik – yox, sevgilim,
gülmə, hətta indi də mən
onun arxasında
keçirdiyim saatlara görə
utanmıram – mənim
dünyaya