pəncərəm idi:
orada, o soyuq dəhlizdə,
anamın xəbər
tutacağından qorxaraq,
əlimdə kitab bütün
gecəni həyəcanla oturub
gözləyirdim. Sənin hər
yaxınlaşmağında əsməyə
başlayırdım.
Mən səni heç vaxt tərk
etmədim; dayanmadan,
gərgin bir diqqətlə səni
güdürdüm, ancaq bu
sənin heç nəzərinə də
çatmırdı. Cibində
daşıdığın və səninçün hər
saniyəni dayanmadan
gərginliklə işləsə də
ancaq hər milyon
saniyədən bir ötəri
baxdığın saatın kimi…
Mən sənin haqqında hər
şeyi bilirdim, bütün
vərdişlərini, qalstuklarını,
kostyumlarını tanıyırdım;
mən sənin bütün
tanışlarını tanımağa və
tezliklə onları ayırmağa
başlamışdım.
Mən onları xoşuma
gələnlərə və nifrət
etdiklərimə ayırırdım. 13
yaşdan 16 yaşa kimi mən
ancaq səninlə yaşadım.
Ah, mən nə qədər
axmaqlıqlar edirdim!
Mən sənin əlinin
toxunduğu qapı cəftəsini
öpürdüm, evə daxil
olmazdan əvvəl
tulladığın siqaretin
kötüyünü yığırdım və
onlar mənim üçün
müqəddəs idi, çünki
onlara sənin dodaqların
toxunmuşdu. Axşamlar
mən min cür bəhanə ilə
həyətə qaçırdım baxım
ki, sənin hansı otağında
işıq yanır.
Beləcə sənin
mövcudluğunu daha
yaxından hiss edirdim.
Sən səyahətdə olduğun
vaxtlarda isə, – mən hər
dəfə qoca İohanı əlində
sənin sarı çamadanınla
pilləkənləri düşdüyünü
görəndə ürəyim əsirdi –
mənim həyatım uzun
müddətlik öz mənasını
itirirdi.
Evdə əsəbi və darıxdırıcı
şəkildə vurnuxurdum və
qorxurdum ki, birdən
anam ağlamaqdan şişmiş
gözlərimi görüb nədənsə
şübhələnər. Bilirəm ki,
sənə danışdığım hər şey
gülməli uşaq
hərəkətləridir.
Mən əslində onlardan
utanmalıydım, ancaq
mən utanmıram, çünki
mənim sənə olan sevgim
heç vaxt o uşaq
vaxtlarında olduğu kimi
daha təmiz və odlu
olmayıb.
Saatlarla, günlərlə sənə
danışa bilərəm ki mən
səninlə necə nəfəs
alırdım, halbuki sən
mənim üzümü heç
tanımırdın da, çünki, biz
hər dəfə pilləkəndə
qarşılaşanda mən sənin
məhvedici baxışlarından
qorxaraq başımı aşağı
salıb elə qaçırdım ki, elə
bil oddan qurtulmaq
istəyən