n adam özünü suya
tullayır.
Saatlarla, günlərlə sənə o
keçmiş, unudulmuş
günlər haqqında danışa,
sənin həyatının bütün
təqvimini önündə aça
bilərdim; ancaq mən səni
darıxdırmaq, bezdirmək
istəmirəm.
Mən təkcə sənə
uşaqlığımın ən xoşbəxt
anını danışacam və xahiş
edirəm, mənə gülmə,
çünki bu nə qədər
mənasız olsa da, mənim
üçün – balaca uşaq üçün
sonsuz xoşbəxtlik idi. Bu,
bazar günlərindən
birində baş vermişdi; sən
harasa hazırlaşırdın və
sənin qulluqçun açıq
qapıdan ağır xalçaları
çıxardırdı.
Qocaya çətin idi və mən
birdən cəsarətlənərək,
soruşdum ki, komək edə
bilərəm?
O təəccüblənsə də,
təklifimi rədd eləmədi və
beləcə mən sənin evinin
daxilini, sənin aləmini,
arxasında işlədiyin yazı
stolunu – onun üstündə
göy, billur vazada güllər
var idi – sənin şkafını,
şəkillərini, kitablarını
gördüm.
Mən bunlara yalnız oğrun
nəzər sala bildim, çünki
sadiq İohann, əlbəttə,
mənə daha yaxından
baxmağa icazə verməzdi,
ancaq bu yeganə baxışla
mən öz daxilimə sənin
mənzilinin atmosferini
əks elətdirdim və bu
mənim sənin haqqında
olan bütün
təsəvvürlərimə əlavə
qida verdi.
Bu hadisə, bu qısa an
mənim uşaqlığımın ən
xoşbəxt anı oldu.
Mən bunu ona görə
danışmaq istədim ki,
məni tanımayan sən, bir
insan ömrünün necə
sənin üçün yanıb külə
döndüyünü axır ki
anlayasan.
Sənə bu hadisə və bir də
başqa, dəhşətli bir hadisə
haqqında danışmaq
istəyirəm. Artıq dediyim
kimi, mən sənə görə hər
şeyi unutmuşdum, anama
fikir vermirdim, heç kimi,
heç nəyi vecimə
almırdım. Ancaq hərdən
bir görürdüm ki, bir yaşlı
kişi, İnsburqdan olan tacir
və anamın uzaq qohumu
tez tez bizə baş çəkir.
Mən hətta buna
sevinirdim, çünki hərdən
o anamı teatra aparırdı
və mən evdə tək qalaraq
sənin haqqında rahatlıqla
düşünə, təsəvvür edə
bilərdim və bu mənim
üçün ən böyük