bunu heç
vaxt bilməyəcəm, ancaq
birdən anam harasa getdi
və mən tez ayağa
qalxdım və elə əynimdə
məktəb paltarım sənin
qapına yaxınlaşdım.
Yox, mən getmirdim,
hansısa görünməz qüvvə
məni sənin qapına
itələyirdi. Mən əsirdim və
donmuş ayaqlarımı güclə
hərəkət elətdirirdim.
Mən hazır idim ki,heç nə
istədiyimi də bilmədən
sənin ayaqlarına yıxılım,
yalvarım ki, mənə sənin
qulluqçun kimi yanında
qalmağa icazə verəsən.
Qorxuram ki, sən 15 yaşlı
qızın bu hərəkətini ələ
salıb güləsən, ancaq,
sevgilim, sən bilsəydin ki,
mən onda o soyuq
koridorda qorxudan
donaraq necə
dayanmışdım və hansısa
görünməz bir qüvvəyə
tabe olaraq qolumu
qalxmağa və sənin evinin
zəngini basmağa necə
məcbur etmişdim, heç
vaxt gülməzdin.
Hələ də o zəngin sərt səsi
və onu əvəz edən
sakitçilik mənim
qulaqlarımda səslənir.
Bütün qanım donmuşdu,
ürəyim döyünmürdü və
gözləyirdim ki, sən
qapıya çıxasan. Ancaq sən
çıxmadın.
Heç kim çıxmadı. Yəqin ki,
sən evdə deyildin, İohann
da alış – verişə getmişdi.
Və mən qulaqlarımda
zəngin ölü cingiltisi ilə
dağılmış, boşalmış
mənzilimizə qayıtdım və
yorğunluqdan ölü kimi
bir döşəyin üstünə
yıxıldım. Atdığım dörd
addım məni elə
yormuşdu ki, elə bil qarlı
havada saatlarla
gəzmişdim. Ancaq heç
nəyə baxmayaraq mən
özümdə qərarlaşdırdım
ki, məni burdan
aparmazdan əvvəl
mütləq səninlə görüşüb
danışmalıyam.
Sənə and içirəm ki, o vaxt
ağlımda başqa heç nə
yox idi, mən hələ o
vaxtlar heç nə bilmirdim,
çünki səndən başqa heç
nə haqqında
düşünməmişdim. Mən
ancaq səni görmək,
yaxınlığını hiss etmək
istəyirdim.
Sevgilim, bütün o uzun,
dəhşətli gecəni mən səni
gözlədim. Anam yerinə
uzanıb yatan kimi, mən
özümü dəhlizə atdım və
sənin gəlişini gözləməyə
başladım. Mən bütün
gecəni, soyuq yanvar
gecəsini gözlədim.
Yoruldum, bütün
bədənim ağrımağa
başladı, hətta bir stul da
yox idi ki, oturum; onda
mən birbaşa soyuq
döşəməyə uzandım.
Qapının arasından soyuq
külək vururdu.
Bir nazik paltarda