Və bir gün anam məni
təntənə ilə öz otağına
çağırdı və dedi ki,
mənimlə ciddi
danışmalıdır. Mənim
rəngim ağardı, ürəyim
çırpınmağa başladı ki,
görəsən anam mənim
sirrimdən xəbər tutub, ya
şübhələnməyib ki.
Mənim ilk fikrim sənin
haqda – məni dünya ilə
bağlayan sirr haqda oldu.
Ancaq sanki anam özü
utanırdı.
O məni öpdü (hansı ki,
bunu heç vaxt
etməmişdi), məni
yanında divanda
əyləşdirdi və hıqqına –
hıqqına, qızararaq
danışmağa başladı ki,
onun qohumu olan tacir
ona evlənmək təklifi edib
və anam da ancaq
mənim xatirimə təklifi
qəbul edib.
Ürəyim daha da bərk
döyünməyə başladı. –
Amma biz burda
qalacayıq, hə? – mən
birtəhər soruşdum. – Yox,
biz İnsburqa köçəcəyik,
orda Ferdinandın əla
villası var.
Bundan artıq heç nə
eşidə bilmədim. Gözlərim
qaraldı. Sonradan bildim
ki, huşumu itirmişəm.
Eşidirdim ki, anam qapı
arxasında dayanan
atalığıma deyir ki, mən
qəfildən silkələnərək
yerə yıxılmışam.
Sonrakı günlərdə nələrin
baş verdiyini, mən –
balaca uşaq böyüklərin
istəyinə qarşı necə
mübarizə apardığımı
təsvir edə
bilməyəcəm.Hətta indi,
bu barədə yazanda
mənim əllərim əsir.
Mən öz sirrimi aça
bilmirdim, buna görə də
mənim müqavimətim
sadəcə uşaq şıltaqlığı
kimi qəbul olunurdu. Heç
kim artıq mənimlə
danışmırdı, hər şey
mənim arxamca edilirdi.
Səyahətə hazırlıq üçün
mənim məktəbdə
olduğum saatları
seçirdilər.
Hər gün evə qayıdıb
görürdüm ki, daha bir
əşyamız ya satılıb, ya da
aparılıb.
Gözlərimin önündə
evimiz və onunla bərabər
mənim həyatım dağılırdı
və bir dəfə mən
məktəbdən qayıdanda
bildim ki, bu gün bizə
mebel daşıyanlar gəlib və
hər şeyi aparıblar.
Boş otaqlarda yola
düşməyə hazır olan
sandıqlar qalmışdı və
mən anamla burda daha
bir, sonuncu gecəni
keçirməli idik və səhərsi
gün İnsburqa getməli
idik. Bu sonuncu gün mən
bütün aydınlığı ilə başa
düşdüm ki, səndən
uzaqda yaşaya bilmərəm.
Öz xilasımı ancaq səndə
görürdüm. O vaxt nə
düşünürdüm və
ümumiyyətlə düşünə
bilirdimmi –