Axır ki, – saat 2-3 arası
olardı – mən binanın giriş
qapısının səsini, sonra isə
pilləkəndə addım
səslərini eşitdim. O an
mən daha soyuğu hiss
eləmədim.
Əksinə sanki qızdırmam
qalxdı. Astaca qapını
açdım ki, sənin qarşına
çıxım, ayaqlarına yıxılım…
Ah, mən hətta bilmirəm
ki, onda mən, axmaq
qızcığaz nə edə bilərdim.
Addımlar yaxınlaşırdı.
Əsərək qapının
cəftəsindən tutdum.
Bu sən idin, yoxsa kimsə
başqası? Hə, sevgilim, bu
sən idin, ancaq tək
deyildin.
Mən boğuq gülüş səsi,
paltar xışıltısı və sənin
sakit səsini eşitdim – sən
evə hansısa qadınla
qayıdırdın… Mən o gecəni
necə keçirdiyimi
bilmirəm.
Səhər saat 8 – də isə
məni İnsburqa apardılar;
mənim artıq müqavimət
göstərməyə gücüm
qalmamışdı…
… Mənim körpəm dünən
öldü, indi mən yenə də
tək qalacam, əgər hələ
yaşaya biləcəmsə. Sabah
qara geyimli yad adamlar
gələcək, özləri ilə tabut
gətirəcəklər, və körpəmi
– mənim yazıq, yeganə
balamı o tabutun içinə
qoyacaqlar.
Ola bilsin ki, dostlarım
gələcək, özləri ilə çələng
gətirəcəklər, ancaq
güllərin tabutun yanında
nə mənası var axı…
Məni sakitləşdirməyə
çalışacaqlar, nəsə sözlər,
sözlər, sözlər
deyəcəklər…
Ancaq nə xeyri var?
Bilirəm ki, onsuz da yenə
də tək qalacam. İnsanlar
arasında tənha
qalmaqdan da daha
dəhşətli nə ola bilər ki?
Mən bunu hələ onda,
İnsburqda keçirdiyim
sonsuz iki ildə, 16 yaşdan
18 yaşına kimi öz
ailəmdə əsir kimi
yaşayanda başa
düşmüşdüm.
Sakit adam olan atalığım
mənimlə yaxşı
davranırdı; anam elə bil
ki, qarşımda günahlarını
yumaq üçün bütün
istəklərimi yerinə
yetirirdi.
Cavan oğlanlar mənimlə
münasibət qurmaq
istəyirdilər ancaq mən
onları rədd edirdim. Mən
səndə uzaqda xoşbəxt
olmaq, razı olmaq
istəmirdim.
Mən qəsdən tənhalığın
qaranlığına qapanırdım.
Mənə alınan yeni
paltarları geyinmirdim,
konsertlərə və teatrlara
baş çəkməyə, pikniklərə
getməyə etiraz edirdim.
Demək olar ki, evdən
çıxmırdım – inanırsan,
sevgilim, mən iki il
yaşadığım bu kiçik
şəhərin heç