i hesab
edərdim.
Mənim sənə olan
ehtirasım dəyişməz
qalmışdı, ancaq
uşaqlığımın bitməsi ilə
bu daha da alovlu
olmuşdu.
Və o vaxt sənin qapının
zəngini basan qızın başa
düşmədiyi indi mənim
üçün arzuya çevrilmişdi:
özümü hədiyyə etmək,
sənə təslim olmaq…
Ətrafımdakılar məni
kobud hesab edirdilər,
vəhşi adlandırırdılar, mən
isə dişlərimi sıxaraq
sirrimi gizləyirdim. Ancaq
mən qərarımı vermişdim.
Mənim bütün
düşüncələrim və
cəhdlərim yalnız bir yerə
ünvanlanmışdı: geriyə,
Vyanaya, sənin