10 dənə
küçəsin də tanımırdım.
Mən yanırdım və yanmaq
istəyirdim, özümü kədər
damcıları ilə sərxoş
edirdim, ancaq bu da səni
görməmək kimi bir
dərdimi unutdura
bilmirdi. Bundan başqa,
mən istəmirdim ki, məni
öz ehtirasımdan
ayırsınlar, mən yalnız
səninlə yaşamaq
istəyirdim.
Mən evdə tək otururdum,
günlərlə heç nə
eləmirdim və ancaq səni
düşünürdüm, səninlə
bağlı xatirələri, hər
görüşümüzü, hər
gözlədiyim anı
xatırlayırdım: sanki
səhnədəymişəm ki, bu
xırda hadisələrin hər
birini öz təsəvvürümdə
canlandırırdım.
Və bu anları dəfələrlə
xəyalımda
canlandırdığımdan
uşaqlığım mənim
yaddaşımda elə ilişib ki,
mən hər şeyi indi o vaxt
olduğu kimi isti hiss
edirəm.
O vaxtlar mən ancaq
səninlə yaşayırdım. Sənin
kitablarını alırdım, adın
qəzetdə çəkilən gün
mənim üçün bayram
olurdu. İnanırsan, sənin
kitablarını o qədər
oxumuşdum ki, hamısın
əzbər bilirdim.
Əgər məni gecənin bir
yarısı oyatsaydılar və
təsadüfi bir sətri
desəydilər, mən hətta
indi, 13 ildən sonra da o
sətrin karıxmadan ardını
deyə bilərdim. Sənin hər
sözün mənim üçün
evanqeliya, dua kimi idi.
Bütün dünya ancaq
səninlə əlaqədə mövcud
idi.
Mən Vyana qəzetlərindən
konsertlər, premyeralar
haqqında oxuyurdum və
düşünürdüm ki, onlardan
hansı səni cəlb edə bilər.
Və həmin axşam gəlib
çatanda mən uzaqdan
uzağa xəyallarımda səni
müşayiət edirdim: budur,
sən zala daxil olursan, öz
yerində əyləşirsən. Mən
bunu min dəfələrlə
təsəvvür eləmişdim,
çünki səni bir dəfə
konsertdə görmüdüm.
Ancaq bütün bu tənha
uşağın yaşadığı mənasız
əzabları danışmağın nə
mənası var?
Bunları heç vaxt heç
nədən şübhələnməyən,
heç nəyi hiss etməyən
birinə danışmağın nə
mənası var axı? Əslində,
mən o zaman uşaq idim
mi?
Mənim 18 yaşım var idi,
küçədə gənc oğlanlar
mənə baxırdılar, ancaq
bu məni lap
əsəbləşdirirdi. Sevgi və
ya səndən başqa
kiminləsə sevgi oyunu
mənə ağlasığmaz gəlirdi,
hətta bu barədə
düşünməyi belə sənə
qarşı xəyanət kimi