i hesab
edərdim.
Mənim sənə olan
ehtirasım dəyişməz
qalmışdı, ancaq
uşaqlığımın bitməsi ilə
bu daha da alovlu
olmuşdu.
Və o vaxt sənin qapının
zəngini basan qızın başa
düşmədiyi indi mənim
üçün arzuya çevrilmişdi:
özümü hədiyyə etmək,
sənə təslim olmaq…
Ətrafımdakılar məni
kobud hesab edirdilər,
vəhşi adlandırırdılar, mən
isə dişlərimi sıxaraq
sirrimi gizləyirdim. Ancaq
mən qərarımı vermişdim.
Mənim bütün
düşüncələrim və
cəhdlərim yalnız bir yerə
ünvanlanmışdı: geriyə,
Vyanaya, sənin yanına.
Və mənim bu istəyim nə
qədər anlaşılmaz və
mənasız görsənsə də
mən istəyimə çatdım.
Atalığım imkanlı adam idi
və mənə öz qızı kimi
baxırdı ancaq mən sərt
olaraq dedim ki, öz
həyatım üçün özüm pul
qazanmaq istəyirəm və
axır ki, mən Vyanaya
qayıtmağa və bir
qohumumuzun hazır
paltarlar dükanında işə
düzəlməyə nail oldum.
Məncə artıq təxmin
eləyirsən mən dumanlı
bir payız gecəsində,
nəhayət ki, nəhayət ki,
Vyanaya gəlib çatanda
yollandığım ilk yer hara
oldu… Çamadanlarımı
vağzalda qoyub
tramvaya mindim. Mənə
elə gəlirdi ki, o sürünür,
hər dayanacaq məni
özümdən çıxardırdı.
Sənin pəncərəndə işıq
yanırdı. Ürəyim
ayaqlarımın altına düşdü.
Ancaq indi məni bu qədər
soyuq qarşılayan şəhər
xəyalımda canlandı,
ancaq indi mən özüm
sənin, arzumun
yaxınlığını hiss edərək
canlandım.
Mən axı dərk eləmirdim
ki, səndən uzaqda
olanda, bizi dağlar, çaylar
ayıranda da mən sənə
yad idim, elə indi sənin
pəncərənin altında
dayananda da…
Mən dayanıb yuxarıya
baxırdım; orda işıq,
doğma ev, sən, mənim
bütün dünyam var idi. İki
il idi ki, mən bu saatı arzu
edirdim və indi o mənə
hədiyyə olunmuşdu.
Mən bütün gecəni işıq
sönənə qədər sənin
pəncərənin altında
dayandım. Ancaq onda
mən özümə yaşamaq
üçün yer axtarmağa
yollandım.
Hər gecə mən bax belə
sənin pəncərənin altında
dayanırdım. Saat 6 – ya
kimi maqazində ağır,
yorucu işlə məşğul
olurdum.
Ancaq mən bu
narahatıəğa sevinirdim,
çünki o məni