öz
daxilimdəki
narahatlıqdan
uzaqlaşdırırdı. Və
maqazinin dəmir qapısı
arxamda bağlanan kimi
mən sənin evinə
qaçırdım.
Səni görmək, səninlə
qarşılaşmaq mənim
yeganə arzum idi; bircə
dəfə, uzaqdan üzünü
görmək…
Təxminən bir həftə
keçdikdən sonra mən
səni gördüm, tamamilə
qəfildən, gözləmədiyim
anda gördüm. Mən evin
qarşısında dayanıb sənin
pəncərənə baxırdım və
bu an sən küçəni keçirdin.
Və bu an mən yenidən 13
yaşlı uşağa çevrildim.
Qanın üzümə necə
çırpıldığını hiss elədim və
səninlə göz – gözə
gəlmək arzumun
əleyhinə gedərək başımı
aşağı saldım və sənin
yanından ox kimi
sivişdim.
Mən sora bu qaçışımdan
çox utandım – axı mən
artıq məktəbli deyildim
və nə istədiyimi yaxşı
başa düşürdüm: mən
səninlə görüş axtarırdım,
istəyirdim ki, sənin üçün
darıxdığım bu qədər
qaranlıq ildən sonra sən
məni görəsən, sevəsən…
Ancaq sən uzun müddət
mənə fikir vermədin,
baxmayaraq ki, mən hər
axşam şaxtaya və sərt
Vyana küləyinə
baxmayaraq sənin
küçəndə dayanırdım.
Hərdən elə olurdu ki,
mən boş yerə
gözləyirdim, hərdən sən
axır ki, dostlarınla birgə
evdən çıxırdın və iki dəfə
mən səni qadınla
görmüşdüm; və onda
başa düşmüşdüm ki, mən
artıq uşaq deyiləm və
səni başqa bir qadınla əl
– ələ tutaraq gəzdiyini
görəndə mənim sənə
qarşı olan sevgimdə bərk
ağrıyan, qəlbimi
parçalayan bir yenilik hiss
elədim.
Bu mənim üçün yenilik
deyildi, axı mən lap uşaq
yaşlarından bilirdim ki,
sənin yanında daima
qadınlar olur, ancaq indi
bu mənə fiziki əzab
verirdi və mən sənin
başqası ilə olan bu
yaxınlığına paxıllıq hissi
ilə baxırdım.
Bir dəfə uşaq kimi qürura
aldanıb sənin evinə
getmədim; və həmin
gecə nə qədər də boş
görsəndi mənim üçün…
Növbəti gün yenə də
sakitcə sənin pəncərənin
altında sənin bütün
ömrüm boyu mənim
üçün bağlı olan həyatın
qarşısında dayandığım
kimi dayanmışdım. Mən
səni uzaqdan gördüm və
bütün qüvvəmi topladım
ki, səninlə görüşdən
qaçmayım.
Təsadüfən küçədə nəsə
yükləyirdilər və sən