yazaraq
namazın necə qılınması, əsasən də namaz qılarkən
möhürün olub-olmamasını dəqiqləşdirmək istəyirlər...
Biz namazın necə qılındığını, əlbəttə bu dini bizə
göndərənin elçisi olan Muhəmməd peyğəmbərdən (s)
öyrənirik. Muhəmməd peyğəmbər necə namaz qılıbsa,
biz də namazları eynilə onun kimi qılmalıyıq. Bəli,
Allahın Elçisi namazda alnını həm torpağa, həm həsirə,
həm də tərkibi parçadan olan müəyyən əyalara qoyaraq
səcdə edib. Ancaq bununla yanaşı, bəzi insanlar
namazda səcdə zamanı alnın mütləq torpağa (və ya
ağaca, həsirə) dəyməli olduğunu, parça və bu kimi
istehsal olunanlara səcdə etməyin doğru olmadığını
iddia edirlər. Bu iddialara cavab verməyə çalışaq: 1. Bir
şeyi unutmayaq ki, bu gün bizim evlərin heç birinin
döşəməsi nə torpaqdandır, nə də sadəcə həsirdən.
Halbuki Rəsulullahın yaşadığı evin, namaz qıldıqları
məscidin döşəmələri torpaqdan idi. İndi haşiyə çıxaraq
bir məsələni diqqətinizə çatdıraq ki, namazda səcdə
zamanı bədənin 7 üzvü yerə toxunmalıdır. Bu orqanlar
da alın (burun da əlavə edilir), iki əl, iki diz və iki
ayaqdır (Buxari, 812; Müslim, 490). Bunlardan hansısa
biri qaldırılarsa, onun səcdəsi doğru olmaz. Bəli, İslamı
bizə çatdıran Allahın Elçisi (s) bizə namazın necə
qılınmalı olduğunu öyrədib və göstərib. Məsələn,
Peyğəmbər (s) `Dəstəmazsız olanın, `Fatihə`
oxumayanın, rukuya tam getməyənin` namazının doğru
olmadığını da bildirib. İddia edildiyi kimi, səcdədə alnı
torpağı dəymək namazın əsas şərti olsaydı, Allahın
Rəsulu bunu mütləq bildirərdi. Halbuki Peyğəmbərin
həyatında, sözlərində bununla bağlı bir sübut, bir dəlil
mövcud deyil. 2. Əksini iddia edənlər Peyğəmbərin "Yer
üzü mənə səcdəgah edildi” sözünü əsas kimi gətirirlər.
Hədisin isə əsli və tam versiyası isə bu cürdür: "Mən
altı fərqlə Peyğəmbərlərdən üstün edilmişəm: Mənə
mənası geniş olan sözlər bəxş edilmişdir, düşmənin
qəlbinə qorxu salınmaqla kömək verilmişdir, qənimət
mənə halal edilmişdir, yer üzü mənim üçün paklıq və
səcdəgah edilmişdir,