olduğunu iddia edənlərin iki çıxış
yolu var: 1. Ya yeddi əzanın yeddsinə də möhür
qoyulmalıdır ki, heç bir hədisə zidd olunmasın, 2. Ya da,
etiraf edilmılidir ki, yeddi əzanın alından başqa tərəfi
səcdagah qılınan "torpağa” dəymir. 5. Möhürün əsas
olduğunu iddia edirlər ki, yeyilməyən, geyilməyən
şeylərə səcdə olunmaz. Bu cür düşünənlərə bir şeyi
xatırlatmaq lazımdır ki, Allah Rasulunun (s) dövründə
həsirin üzərində səcdə edirdilər və eyni zamanda həmin
həsirdən özlərinə ayaq geyimi toxuyurdular. Bu
geyinilən məsələ ilə bağlı cavab. Yeyilməyən məsələsi
ilə bağlı isə torpaqla qidalanan canlıların olduğunu
xatırlatmaq yerinə düşərdi. Hətta bəziləri möhürü şəfa
niyyəti ilə yeyirlər. 6. Həqiqətdir ki, həmin dövrdə
məscidin, evin içi torpaq olduğuna görə əsasən torpağa
səcdə olunurdu. Ama Allah Rasulu (s) səcdə etmək
üçün nə özü ilə xüsusi bir əşya gəzdirib, nə də
səhabələrinə (r) bunu əmr edib. 7. Əslində
müsəlmanlar torpağa səcdəni inkar etmir. Namazda
yalnız və yalnız alına qoymaq üçün müəyyən bir əşyanı
gəzdirməyi inkar edir ki, bu da sonradan uydurulmuş
xurafatdır. Nə vaxt səhrada olarıqsa, sadəcə torpaq
olan ərazidə namaz qılmaq zərurəti yaranarsa,
torpaqda bütün əzalarımızla namazımı qılarıq. Bunda
heç bir qəbahət yoxdur. 8. «Təmiz olan hər yerdə
səcdə etmək olar» deyəndə möhürü əsas qəbul edənlər
dərhal reaksiya göstərirlər ki, `hamam təmiz olsa,
hamamda səcdə edəcəksən?` Bu cür etiraza başqa bir
sualla cavab vermək yerinə düşərdi: `Möhür təmiz
olduğu halda, hamamda möhürlə namaz qılmaq olar?`
Əlbəttə, cavab məlumdur. İslamda da namaz qılınması
doğru olmayan yerlər var. Həmin yerlərdə namaz
qılmaq üçün nə yerin təmizliyinə, nə də ki, möhürün
olmasına əhəmiyyət verilir. Bu yerlərə misal olaraq
hamam, heyvanların saxlandığı yerləri misalm kimi qeyd
etmək olar. 9. Başqa bir iddia da Peyğəmbərin
səhabələrinin namaz qılarkən alınlarına daş
qoymalarıdır. Aydın məsələdir ki, Ərəbistan çölləri
həddən artıq isti olduğuna görə,