bir
nazik belə olsa xatirə
bağı mənə sənə bağlamır
– mənim üçün ilk ağır
zərbə, acı taleyimin ilk
hissiyatı idi.
… Sən o dəfə məni
tanımadın. Və iki gündən
sonra məni yenidən
görəndə və mənə demək
olar ki, tanış bir insan
kimi baxanda sən yenə
də məndə səni bir vaxtlar
sevən insanı yox, sadəcə
iki gün əvvəl eyni yerdə
rastlaşdığın qəşəng 18
yaşlı qızı gördün. Sən
mənə təəccüblə və
mehribanlıqla baxdın və
dodağında yüngül gülüş
oynadı. Yenə də
yanımdan keçdin və
addımlarını yavaşıtdın –
mən əsirdim,
həyəcanlanırdım və dua
edirdim ki, sən mənimlə
danışasan.
Başa düşürdüm ki, ilk
dəfədir ki, mən sənin
üçün canlı varlığam. Mən
də sənin yanından
sakitcə keçdim, səndən
qaçmadım. Və birdən hiss
elədim ki, sən mənim
arxamca gəlirsən.
Geri baxmadan hiss
elədim ki, indicə sənin
sevimli səsini eşidəcəm
və ilk dəfə mənə
müraciət eləyəcəksən.
Həyəcandan əsirdim,
ürəyim bərk çırpınırdı,
hətta az qalmışdı ki,
dayanım, ancaq sən artıq
mənə çatmışdın.
Sən mənimlə öz adi
yüngüllüyün və şənliyinlə
danışdın, sanki biz köhnə
tanışlar idik – ah, sən axı
heç nə bilmirdin, mənim
həyatım haqda heç vaxt
heç nə bilməmişdin –
mənimlə elə sadəliklə
danışdın ki, mən hətta
sənə cavab vermək üçün
özümdə güc də tapdım.
Biz küçənin tininə çatdıq.
Sən bir yerdə şam
eləmək təklif elədin və
mən razılaşdım. Sənə
necə etiraz edə bilərdim
axı?! Biz birlikdə kiçik bir
restoranda şam elədik –
oranı xatırlayırsan? Yox,
yəqin ki, sən o gecəni
digər ona oxşar
gecələrdən
fərqləndirmirsən, axı
mən sənin üçün kim idim
ki? Yüzdən biri, təsadüfi
macəra, sonsuz zəncirdə
bir bənd…
Həm, axı məni sənə nə
xatırlada bilər? Mən
demək olar ki, heç
danışmırdım, səninlə
üzbəüz oturmaq, səsini
eşitmək özü böyük bir
xoşbəxtlik idi. Bu qızıl
dəqiqələrin heç bir anını
qaçırmamaq üçün mən
artıq sual verməkdən,
artıq söz deməkdən
qorxurdum.
Mən həmişə təşəkkür
hissi ilə xatırlayıram ki,
sən həmin gün mənim
düşüncələrimi necə də
doğrultdun,