, sən necə
diqqətcil, sadə və təbii
oldun; elə ilk
dəqiqələrdən sən
mənimlə elə sərbəst,
dostcasına danışdın ki,
mən əgər artıq uzun
müddətdən bəri sənin
olmasaydım belə, sən elə
həmin an məni özünə
bağlayardın.
Ah, sən heç bilmirsən,
mənim 5 illik
gözləntilərimi
doğruldaraq mənim necə
böyük bir arzumu həyata
keçirdin…
Biz stoldan qalxanda
artıq gec idi. Restoranın
çıxışında sən məndən
evə tələsib
tələsmədiyimi soruşdun.
Mən səninlə getməyə
hazır olduğumu necə
gizlədə bilərdim?! Dedim
ki, hələ vaxtım var.
Onda sən bir saniyə
düşünərək bir az söhbət
eləmək üçün sənin evinə
getməyi təklif etdin.-
Məmnuniyyətlə! – mən
qeyri – bir hissə tabe
olaraq dedim və o an hiss
elədim ki, cavabımın belə
tezliyi səni sevindirmək
və razı salmaqla yanaşı,
həm də çox
təəccübləndirdi.
Mən indi sənin
təəccübünü başa
düşürəm: mən bilirəm ki
qadınlar adətən tabe
olmaq istəklərini
gizlədirlər, hətta təklikdə
istəkdən yansalar belə,
özlərini qorxmuş və ya
utanmış göstərirlər və
ancaq uzun xahişlərin və
yalançı vədlərin sonunda
razılıq verirlər.
Mən bilirəm ki, ola bilər
ki, bu cür dəvətə ya
sevgini çörək qazanmaq
üçün istifadə edən
fahişələr ya da tamamilə
təcrübəsiz qızlar belə
cəld razılıq verirlər. Ancaq
mənim cavabımda
minlərlə darıxdırıcı
günün nəticəsindən
yaranan daxili istək,
həvəs var idi.
Elə, ya da belə, sən
təəccüblənmişdim, mən
səni maraqlandırmışdım.
Mən hiss edirdim ki, sən
mənə oğrunca, təəccüblə
nəzər yetirirsən.
Sənin səhvsiz hissiyatın,
insanları tanımaq
bacarığın o dəqiqə sənə
demişdi ki, bu incə
görünüşlü qızda nəsə bir
tapmaca, qeyri adilik var.
Səndə maraq oyanmışdı
və sənin ehtiyyatlı
suallarından başa
düşürdüm ki, sən bu
tapmacanı tapmağa
çalışırsan.
Ancaq mən birbaşa
cavablardan qaçırdım, öz
sirrimi açmaqdansa sənin
gözündə sadəlövh
görsənməyi üstün
tuturdum.
Biz sənin evinə qalxdıq.
Sevgilim, bağışla, ancaq
sən başa düşə bilməzsən
mən hansı hisslərlə
həmin