pilləkənləri
qalxdım. Başa düşə
bilməzsən bu necə
sərxoşedici, əzabverici,
demək olar ki, öldürücü
bir xoşbəxtlik idi.
Mən indi də bu bəradə
düşünəndə gözüm
yaşarır, baxmayaraq ki,
mənim daha göz yaşım
qalmayıb. Amma sən bir
şeyi düşün ki, orda hər
şey mənim ehtiraslı
sevgimlə bəzənmişdi, hər
şey mənim uşaqlığımın
və əzablarımın simvolu
idi: min dəfələrlə
qarşısında səni
gözlədiyim dəhliz, bütün
ruhumla sənə can
atdığım anlarda səni
izlədiyim gözlük, bir
zaman üstündə dizi üstə
dayandığım sənin
qapının önündəki kiçik
xalça, açarın qapıda
şıqqıltısı – bu səsi
eşidəndə mən neçə dəfə
yerimdən dik atılmışam!
Bütün uşaqlığım, bütün
ehtirasım bu dar
boşluqda cəmlənmişdi;
burada mənim bütün
həyatım məskunlaşmışdı
və indi o mənim üzərimə
çökürdü, axı hər şey, hər
şey həyata keçmişdi, mən
sənin yanınca gedirdim –
sənin yanınca öz evimizə
gedirdim.
Bəlkə də bu banal
səslənir, ancaq mən bunu
başqa cür təsvir edə
bilmirəm – sənin qapına
kimi olan bütün həyat –
həqiqət, mənasız həqiqi
günlər idi, qapının
arxasından isə kiçik
uşağın möcüzəli
hökmdarlığı, Ələddinin
çarlığı başlayırdı; düşün
ki, mən min dəfələrlə
indicə girdiyim bu qapıya
alovlu gözlərlə
baxmışdım və onda hiss
eliyəcəksən, ancaq heç
vaxt başa
düşməyəcəksən ki, bu an
mənim həyatımda bu
necə təkrarolunmaz idi.
Mən bütün gecəni sənin
yanında qaldım. Sən heç
təxmin eləmirdin də ki,
sənə qədər mənim
bədənimi heç bir başqa
kişi nə görüb, nə də ona
toxunub.
Sən necə bunu təxmin
edə bilərdin axı, sevgilim,
axı mən səndən
qaçmırdım, utanc hissimi
özümdə boğurdum ki,
sən mənim sevgimin
sirrini bilməyəsən, axı o
səni qorxuda bilərdi,
çünki sən ancaq yüngül,
çəkisiz, təsaddüfi şeyləri
xoşlayırsan, sən kiminsə
taleyinə qarışmaqdan
qorxursan.
Sən özünü bölürsən,
özünü bütün dünyaya
verirsən və qurban
istəmirsən. Sevgilim, əgər
mən indi deyirəmsə ki,
sən mənim birlikdə
olduğum ilk kişi idin,
xahiş edirəm məni tərs
başa düşmə!
Mən