n səni
günahlandırmıram. Sən
məni aldatmadın, özünü
sevdirməyə çalışmadın –
mən, mən özüm gəldim,
özüm sənin qucağına, öz
taleyimin qarşısına
atıldım. Heç vaxt,heç vaxt
mən səni
günahlandırmayacam,
əksinə sənə çox
minnətdaram,
Çünki mənim üçün o gecə
elə zəngin, elə
xoşbəxtliklə dolu idi ki!
Mən qaranlıqda gözlərimi
açıb səni yanımda
görəndə təəccüblənirdim
ki, mənim ulduzlu
səmanın üzərində
deyiləm.
Yox, mən heç vaxt heç
nəyə görə peşman
olmamışam, sevgilim, bu
gecə hər şeyə dəyərdi. Və
mən xatırlayıram ki,
sənin yuxulu nəfəsini,
yaxınlığını hiss edəndə
mən qaranlıqda
xoşbəxtlikdən
ağlamışdım. Səhər mən
getməyə tələsirdim.
Həm vaxtında maqazində
olmalı idim, həm də
sənin qulluqçun
gəlməmiş getmək
istəyirdim ki, o məni
görməsin.
Paltarımı geyinib sənin
qarşında dayananda sən
məni qucaqladın və uzun
müddət üzümə baxdın:
sən keçmişdən qalma
nələrisə xatırladın, yoxsa
mən sadəcə xoşbəxtliklə
nəfəs aldığım üçün sənin
gözünə gözəl
görsəndim?
Sonra sən mənim
dodağımdan öpdün. Mən
səni astaca itələdim və
qapıya tərəf çöndüm. Sən
soruşdun:
- Özünlə gül götürmək
istəyirsən? Mən:
– Hə – dedim. Sən yazı
stolunun üstündəki göy
büllur vazadan (mən bu
vazanı uşaq vaxtı sənin
otağında olduğum andan
xatırlayıram) dörd dənə
ağ qızılgül çıxartdın.
O qızılgülləri mənə
verdin və mən hələ bir
neçə gün onları öpdüm.
Biz bir dəfə də
görüşməyə sözləşdik.
Mən gəldim və yenə də
hər şey möhtəşəm oldu.
Sən mənə daha bir –
üçüncü gecəni də
hədiyyə etdin.
Sonra dedin ki,
getməlisən – uşaqlıqdan
bu səyahətlərə elə nifrət
edirdim ki! – və söz
verdin ki, evə qayıdan
kimi mənə xəbər
eliyəcəksən.
Mən sənə ünvanı verdim.
Adımı sənə demək
istəmədim, öz sirrimi
qorumaq istədim. Sən
yenə də sağollaşanda
mənə qızılgüllər verdin.
Hər gün, iki, üç ay ard –
arda mən çalışdım ki…
yox, lazım deyil, axı bu
gözlənti əzabların təsvir
etməyin nə mənası var?
Mən səni
günahlandırmıram, mən
səni olduğun kimi,
unutqan, şən,