etibarsız bir
insan kimi sevirəm.
Sən çoxdan qayıtmışdın,
mən bunu səni işıq yanan
pəncərəndən görürdüm,
ancaq mənə yazmırdın.
Mənim bu son saatımda
səndən bir misra belə
qalmayıb, bütün həyatımı
verəcəyim bir misra
belə…
Mən hövsələ ilə
gözləyirdim, ancaq sən
məni çağırmadın, bir
misra da yazmadın
mənə… bir misra da…
… Mənim körpəm dünən
öldü – o həm də sənin
körpən idi. Bu həm də
sənin körpən idi, sevgilim
– həmin üç gecədən
birinin körpəsi; sənə and
içirəm və sən özün də
bilirsən ki, ölüm
qarşısında insan yalan
danışmaz. Bu bizim
körpəmiz idi, and içirəm,
çünki mənə səninlə
olduğum saatdan
körpəm doğulan günə
qədər bir kişi də
toxunmamışdı.
Mən bədənimi sən ona
toxunduğun andan
etibarən müqəddəs
hesab edirdim.
Mən axı özümü mənim
üçün hər şey olan səninlə
və təsadüfən qarşıma
çıxan birisi ilə necə bölə
bilərdim? Bu bizim
körpəmiz idi, sevgilim,
mənim dərin sevgimin və
sənin qayğısız və axıcı
sığallarının körpəsi, bizim
körpəmiz, bizim
oğlumuz, bizim yeganə
uşağımız.
Ancaq sən məndən
soruşa bilərsən – bəlkə
qorxu ilə, bəlkə də,
təəccüblə – soruşa
bilərsən ki, niyə mən
bizim uşağımız haqqında
uzun illər susmuşam və
bu barədə yalnız indi, o
burada qaranlıqda
uzanıb, gözlərini
həmişəlik yumanda
danışıram.
Amma mən bunu sənə
necə deyə bilərdim? Sən
heç vaxt mənə, naməlum
qadına, heç bir
müqavimətsiz, bircə
sözünlə sənə təslim olan
üç gecənin təsadüfi
rəfiqəsinə inanmazdın,
inanmazdın ki, mən
həmişə sənə sadiq
olmuşam və yalnız şübhə
ilə bu uşağı özününkü
hesab edərdin.
Hətta əgər mənim
sözlərim sənə
həqiqətəuyğun görsənsə
belə, sən heç vaxt gizli bir
fikirdən əzab ola
bilməyəcəkdin ki, mən
səni, varlı insanı yad bir
uşağın qayğıları ilə
bağlamağa çalışıram. Sən
mənə şübhə ilə
yanaşardın və bizim
aramızda kölgə, qarışıq,
nəzərəçarpmaz
etibarsızlıq kölgəsi
qalardı. Mən bunu
istəmirdim.
Həm də mən səni
tanıyırdım axı; mən səni
sənin özünü tanıdığın
kimi tanıyırdım,