, başa
düşürdüm ki, sənə –
qayğısız, yüngül şeyləri
sevən, sevgidə ancaq
oyun axtaran birinə ata
olmaq, kiminsə taleyinə
cavabdeh olmaq ağır
gələrdi.
Sən – tam sərbəstliyə
öyrəşmiş insan – özünü
mənə bağlanmış hesab
edərdin.
Və bilirəm ki, sən
özündən aslı olmadan
mənə səni özümə
bağladığıma görə nifrət
edərdin.
Bəlkə də, bir saatlıq,
bəlkə də bir neçə
dəqiqəlik mən səninçün
ağırlıq, yük olardım –
mən isə öz qürurumdan
istəyirdim ki, sən bütün
ömrün boyu mənim
haqqımda qayğısız və
narahatlıqsız düşünəsən.
Ancaq, təəssüf ki, sən
mənim haqqımda heç
zaman düşünmədin,
məni unutdun…
Mən səni
günahlandırmıram,
sevgilim, yox, qətiyyən
günahlandırmıram!
Əgər bu sətirlərdə bir
damcı da olsun kədər hiss
eliyirsənsə məni bağışla,
axı mənim körpəm, bizim
körpəmiz mənim
yanımda, şam işığının
şüaları altında ölü şəkildə
uzanıb; mən
yumruğumla Allahı
hədələdim və onu qatil
adlandırdım, fikirlərim
çox qarışıb.
Şikayətimi bağışla, onları
mənə bağışla! Axı mən
bilirəm ki, sən qəlbinin
dərinliyində mülayim və
xeyirxahsan, sən hər
kəsə, sənə müraciət edən
yad insanlara belə kömək
edirsən.
Ancaq sənin yaxşılığının
da özünəməxsus
xüsusiyyəti var, o hər kəs
üçün açıqdı, hər kəs
ondan əlinə sığdığı qədər
nəsə qoparda bilər; o
böyükdü, sərhədsizdi,
ancaq bağışla məni, o
tənbəldir, o xatırlanmağı,
xahişi gözləyir.
Sən ancaq səni çağıranda,
sənə ehtiyyac olanda
kömək edirsən,
utandığından və
zəiflikdən kömək edirsən,
yaxşılıq üçün hazır
olduğundan deyil.
Sən – icazə ver bunu
sənə deyim – köməyə
ehtiyyacı olan insanı,
özün kimi şən, qayğısız
insanlardan heç də çox
sevmirsən.
Ancaq sənin kimi
insanlardan, lap ən
xeyirxahlarından belə
nəsə istəmək çətindir.
Bir dəfə mən uşaq olanda
gözlükdən sənin qapını
döyən bir dilənçiyə necə
pul verdiyini gördüm.
Sən, o heç hələ səndən
heç nə istəməmiş ona pul
verdin, hətta çox pul
verdin, ancaq bunu
necəsə qorxu və
tələskənliklə etdin, sanki
istəyirdin ki, o tez