Ürəyim şiddətlə
döyündü. İstəmədən
addımlarımı yavaşatdım
və qarşısıalınmaz bir
marağa tabe olaraq
çönüb baxdım: sən
dayanıb mənim arxamca
baxırdın.
Və sənin marağından və
diqqətindən başa
düşdüm ki, sən məni
tanımadın. Sən məni nə
onda, nə sonradan – heç
vaxt tanımadın.
Sevgilim, o dəqiqənin
kədərini sənə necə izah
edim? Axı onda mən
taleyimin mənim
ömrümə yazdığı bəxti –
sənin tərəfindən heç vaxt
tanınmamaq ağrısını ilk
dəfə hiss elədim.
Kədərimi sənə necə
çatdırım axı?
Bilirsən, İnsburqda
yaşadığım iki il ərzində
sənin haqqında
düşünəndə və ancaq
bizim Vyanadakı gələcək
görüşümüzü arzu etdiyim
anlarda, mən əhval –
ruhiyyədən aslı olaraq
özüm üçün sevincli və ya
kədərli şəkillər çəkirdim.
Hər şey təsəvvürümdə
yaşanmışdı; qəmli
dəqiqələrdə mən
təsəvvür edirdim ki, sən
məni özündən
itələyirsən, rişxəndlə
məndən üz çevirirsən,
çünki mən çox eybəcər
və əhəmiyyətsizəm.
Mən xəyalımda sənin
soyuqluğunun,
laqeydliyinin yaradacağı
bütün əzabları
yaşamışdım, amma hətta
bu kədər dəqiqələrində,
özümü sənin sevginə
layiq bilmədiyim anlarda
belə mən bu cür qorxulu,
ölümcül şey haqqında
təsəvvür edə bilməzdim.
İndi başa düşürəm ki, kişi
üçün bir qızın, qadının
sifəti necə də dəyişkən
olur.
O sanki özündə o ehtirası,
uşaq hissiyatını, ruhi
yorğunluları özündə əks
etdirən bir güzgüdür və
yaddaşdan da güzgüdəki
şəkil kimi tez silinib gedir.
Ona görə də kişi üçün
qadını tanımaq çətindir,
əgər illər onun sifətində
işığın və kölgənin
oyununu dəyişibsə və
əgər paltar onun üçün
yeni çərçivə yaradıbsa.
Əslində o adam ağıllıdır
ki, öz taleyinə tabe olur.
Ancaq mən hələ çox
cavan idim və sənin
unutqanlığını
anlamırdım, çünki sənin
haqqında çox
düşündüyüm anlarda
mənə elə gəlirdi ki, sən
də hərdən məni
düşünürsən və
gözləyirsən.
Sənin üçün heç kim
olduğumu bilərək necə
yaşaya bilərdim axı?
Və sənin baxışların
təsirindən yaranan ilk
oyanma və mənə
anladan ki heç nə məni
sənə xatırlatmır, heç