xloroform və
qanla qidalanan, qışqırtı
və çığırtılarla dolu
palataya gətirib salmışdı.
Orada mən bütün
alçaqlıqlarla, mənəvi və
fiziki biabırçılıqla
üzləşdim; məcburi
yaxınlıqdan əzab
çəkdiyim fahişələr və
xəstələrdən, gülərək,
örtüyü çəkərək, yalançı
alim görünüşü ilə
köməksiz qadınlara
toxunan gənc
həkimlərdən; orada
insanın utancını baxışlarla
iynələyir və sözlərlə
alçaldırlar.
Səndən qalan sadəcə
adın yazılan lövhəcik
olur, kiçik rəfdə uzanan
isə – sadəcə tərpənən at
parçası, öyrənmək üçün
ortalığa qoyulmuş əşya
olur; hə, öz evlərində
onları sevən, qayğıkeş
ərlərinə uşaq verən
qadınlar heç vaxt bilə
bilməzlər, tənhalıqda,
köməksiz şəkildə, az qala
labarotirya stolunda
doğmaq nə deməkdir!
Hətta indi, mən hansısa
kitabda “cəhənnəm”
sözünə rast gələndə mən
özümdən aslı olmadan
həmin palatanı
xatırlayıram.
Bağışla, bağışla ki, bu
haqda danışıram. Ancaq
mən bunu birinci və
sonuncu dəfədir ki
edirəm; bir də heç vaxt,
heç vaxt bu haqda
danışmayacam.
Mən 11 il susmuşam və
tezliklə həmişəlik
susacam; ancaq heç
olmasa bircə dəfə mən
özümdə güc tapıb, car
çəkməliyəm ki, mənim
həyatımın xoşbəxtliyi
olan və indi çarpayıda
nəfəssiz uzanan körpə
mənə necə baha başa
gəlib.
Mən bunları çoxdan
unutmuşdum, uşağımın
gülüşündə,
xoşbəxtliyində
unutmuşdum; ancaq indi
o öldükdən sonra kədər
yenidən canlanır və mən
qışqıra bilmirəm, ancaq
heç olmasa bircə –
yeganə dəfə ruhumu
sakitləşdirməliyəm.
Ancaq mən səni yox,
çəkdiyim əzabları bu
qədər mənasız edən
Allahı günahlandırıram.
And içirəm ki, səni
günahlandırmıram və heç
vaxt sənin əleyhinə
olmamışam.
Hətta bədənim doğum
əzabları ilə yananda, ağrı
məni ruhumu
parçalayanda belə mən
səni Allah qarşısında
günahlandırmamışam;
heç vaxt o gecələrə görə
peşman olmamışam, heç
vaxt sənə olan sevgimi
lənətləməmişəm; həmişə
səni sevmişəm və
görüşümüzü
arzulamışam.
Və əgər sığınacaqdakı o
dəhşətli saatlar
təkrarlansaydı və mən
əvvəlcədən məni