i nə
gözlədiyini bilsəydim də
belə, mən bunu bir daha
edərdim, sevgilim, bir
dəfə və min dəfə
edərdim…
...Bizim uşağımız dünən
öldü – sən onu heç vaxt
tanımadın. Heç vaxt,
hətta ani təsadüfi
görüşdə belə sənin
nəzərlərin səndən
yaranmış balaca, işıqlı
varlığa sataşmadı.
Mən uzun müddət
səndən gizləndim;
uşağım olandan sonra,
mən səni sanki daha sakit
sevgi ilə sevirdim, ən
azından o artıq mənə
dözülməz əzablar
vermirdi.
Mən həyatımı səninlə
oğlum arasında bölmək
istəmirdim və mən
özümü sənə – həyatı
mənim yanımdan keçən
xoşbəxtlik avarasına yox,
uşağa həsr elədim –
hansına ki, mən lazım
idim, yedirməli idim,
hansını ki, öpə və
qucaqlaya bilərdim.
Bu dünyaya həqiqətən
mənə məxsus olan başqa
bir “sən” gəldikdən sonra
mən səni məni sənə
bağlayan ehtiras əzabının
hakimiyyətindən azad
oldum; ancaq hərdən, çox
nadir hallarda mən sənin
evinə yaxınlaşırdım.
Amma hər il, sənin
doğum günündə mən
sənə eynən bizim
sevgimizin birinci
gecəsindən sonra mənə
bağışladığın kimi ağ
qızılgüllər göndərirdim.
Bu on, on bir ildə bir dəfə
də olsun özün özünə sual
verdinmi ki, bu gülləri
kim göndərir axı?
Bəlkə heç olmasa bir dəfə
belə qızılgüllər hədiyyə
elədiyin insanı xatırladın?
Mən sənin cavabını
bilmirəm və heç vaxt da
bilməyəcəm. Ancaq ildə
bir dəfə o gülləri
qaranlıqdan sənə
uzatmaq və o görüş
haqqında yaddaşını
təzələmək – mən başqa
heç nə istəmirdim. Sən
bizim yazıq körpəmizi
tanımadın – bu gün mən
peşmanam onu səndən
gizlətdiyimə görə, çünki
məncə sən onu çox
sevərdin.
Sən bizim yazıq
oğlumuzu tanımadın, heç
vaxt görmədin o necə
gülümsəyir və özünün
tünd, düşüncəli gözlərini
– sənin gözlərini! – necə
böyük açır. Ah, o elə şən,
elə şirin idi ki… Onda
sənin canlılığın, kəskin,
dağınıq təsəvvürlərin
təkrar olunurdu.
O saatlarla özünü
unudub, sənin həyatla
oynadığın kimi, öz
oyuncaqları ilə oynaya
bilərdi, sonra isə uzun
müddət qaşlarını
sallayaraq kitablarına
gözlərini zilləyərdi.
Onda da